ה אלול תשפ"ו

בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת כי תצא, ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן

 

לכבוד ... נרו יאיר

נעכטן בין איך געווען באזוכן ביי די שחיטה וואו מיר נעמען אונזערע פלייש, איך האב געזען די שוחטים ווי זיי שחט'ן מיט א ישוב הדעת, און די צוגאנג פון אנהייב ביזן סוף; איך מוז דיר זאגן, איך בין זייער איבערגענומען און איך בין זייער פרייליך אז מיר האבן אזא מהודר'דיגע פלייש; ווייל וויפיל איך האב געמיינט אז איך ווייס האב איך זיך נישט פארגעשטעלט אז עס איז אזוי מהודר, און איך האף אז אנשי שלומינו וועלן אנהייבן קויפן די ברסלב'ע פלייש.

די שוחטים בין איך מעיד אז זיי זענען ערליך, זיי נעמען נישט דעם מעסער אין האנט נאר נאכן זיך מתבודד זיין, און נאר נאכן גיין אין מקוה, און נאר נאכן תשובה טון, און אזוי וועט זיין פרנסה פאר אנשי שלומינו. ווייל דער הייליגער רבי זאגט (לקוטי מוהר"ן חלק א, סימן לז): "עִקַּר חֶסְרוֹן הַפַּרְנָסָה שֶׁנִּתְמַעֵט בַּדּוֹרוֹת הַלָּלוּ אֵין זֶה אֶלָּא עַל יְדֵי הַשּׁוֹחֲטִים שֶׁאֵינָם מְהֻגָּנִים", די סיבה פארוואס עס איז נישטא קיין פרנסה קומט פון נישט ערליכע שוחטים, ווייל: "יֵשׁ שׁוֹחֵט הָגוּן מַאֲכִיל וּמְפַרְנֵס לְיִשְׂרָאֵל", דורך ערליכע שוחטים קומט פרנסה; ווייל זיי זענען גורם די פרנסה.

פון דארט בין איך געפארן אין תפיסה באזוכן טייערע אידן וואס זענען נעבעך פארשפארט פאר אסאך יארן. ווען עס קומט חודש אלול דארף מען זוכן זכותים מיט וואס צו גיין צום יום הדין, ווען מען גייט באזוכן די אידן אין תפיסה איז מען מקיים די מצוה פון פדיון שבוים; דאס האבן זיי מיר געזאגט, אז די צייט וואס זיי רעדן מיט באזוכער שפירן זיי נישט ווי זיי זענען אין תפיסה, זיי שפירן זיך ווי מען האט זיי באפרייט

די אידן אין תפיסה האבן נאר איין זאך וואס האלט זיי - די אמונה און בטחון; ווי מער זייערע עלטערן און זייערע רבי'ס אין חדר האבן גערעדט מיט זיי דיבורי אמונה - אלץ גרינגער איז זיי, ממש וואס דער הייליגער רבי זאגט (שיחות הר"ן, סימן נג): "מִי שֶׁיֵּשׁ לוֹ אֱמוּנָה חַיָּיו חַיִּים", ווער עס האט אמונה - לעבט א גוט לעבן, "וְהוּא מְבַלֶּה יְמֵי חַיָּיו בְּטוֹב תָּמִיד", און ער פארברענגט זיינע טעג מיט גוטס. "כִּי כְּשֶׁהוֹלֵךְ לוֹ כָּרָאוּי וְיֵשׁ לוֹ טוֹב, בְּוַדַּאי טוֹב לוֹ", ווייל ווען עס גייט אים גוט, עס גייט אים ווי אזוי ער וויל - איז דאך גוט, "וַאֲפִילּוּ כְּשֶׁאֵינוֹ כָּךְ, דְּהַיְנוּ שֶׁאֵין מִתְנַהֵג לוֹ כְּסֵדֶר וְיֵשׁ לוֹ יִסּוּרִים חַס וְשָׁלוֹם, גַּם כֵּן טוֹב", און אפילו ווען עס גייט אים נישט ווי אזוי ער וויל, ער האט שווערע טעג, ער האט ווייטאג און יסורים - איז אים ווייטער גוט, "כִּי הוּא בָּטוּחַ שֶׁאַף עַל פִּי כֵן הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ יְרַחֵם עָלָיו לְהַבָּא וְיֵיטִיב אַחֲרִיתוֹ", ווייל ער פארלאזט זיך אז דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן אויף אים און אים העלפן, "כִּי מֵאַחַר שֶׁהַכֹּל מֵאִתּוֹ יִתְבָּרַךְ, בְּוַדַּאי הַכֹּל לְטוֹבָה", ווייל אז אלעס איז פונעם אייבערשטן, אלעס קומט פון אים - מוז זיין אז אלעס איז נאר לטובה. "אֲבָל מִי שֶׁאֵין לוֹ אֱמוּנָה חַס וְשָׁלוֹם", אבער ווער עס האט נישט קיין אמונה - "חַיָּיו אֵינָם חַיִּים כְּלָל", לעבט נישט, דאס לעבן איז אים נישט קיין לעבן, "כִּי תֵּכֶף כְּשֶׁעוֹבֵר עָלָיו אֵיזֶה רָעָה שׁוּב אֵין לוֹ שׁוּם חִיּוּת", ווייל ווי נאר עס גייט אויף אים אריבער עפעס שלעכטס - האט ער מער נישט קיין לעבן, "כִּי אֵין לוֹ בַּמֶּה לְנַחֵם עַצְמוֹ כְּלָל", ער האט זיך נישט מיט וואס צו טרייסטן, "מֵאַחַר שֶׁאֵין לוֹ אֱמוּנָה כְּלָל", ווייל ער האט נישט קיין אמונה - "וְאֵין לוֹ שׁוּם חִיּוּת וְשׁוּם טוֹב", האט ער גארנישט, גארנישט, "מֵאַחַר שֶׁהוֹלֵךְ בְּלִי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ וּבְלִי הַשְׁגָּחָה רַחֲמָנָא לִצְלָן", ווייל ער לעבט אנעם אייבערשטן, "אֲבָל עַל יְדֵי אֱמוּנָה, מַה טּוֹב וְיָפֶה הַחִיּוּת שֶׁלּוֹ", אבער מיט אמונה איז די לעבן אזוי שיין און זיס.

איך דארף מקצר זיין, איך דארף גיין צו די בחורים זיי מחזק זיין.

דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.

א כתיבה וחתימה טובה.