תוכן השאלה
לכבוד דער ראש ישיבה שליט"א,
צום ערשט א גרויסן יישר כח פאר אלע שיעורים און בריוו וואס זענען אזויפיל מחזק און געבן א ריכטיגן וועג און בליק אין לעבן.
א חבר'טע האט מיר געבעטן צו קומען מיט איר צו מחזק זיין א געוויסע מיידל. די מעשה מיט די מיידל איז אז אירע עלטערן האבן זיך גע'גט לא עלינו, און זי האט דאס גענומען זייער שווער, זי האט אנגעהויבן באקומען פאניק אטאקעס און יעדעס מאל האט זי ממש גע'חלש'ט, און אזוי האט זי זיך איינגעשפארט אינדערהיים פאר עטליכע חדשים. לעצטנס האט זיך געכאפט א שטארקע פאניק אטאקע און זי האט גע'חלש'ט, און ווען זי האט זיך ערוועקט איז זי געבליבן געלעמט רחמנא ליצלן, אין אנהויב זי נאך געקענט רעדן און רירן איין האנט, אבער שפעטער האט זי שוין אויך נישט געקענט רירן די צווייטע האנט, און יעצט רעדט זי נאר זייער שוואך און שטיל.
איך בין געגאנגען רעדן צו איר צוזאמען מיט די חבר'טע, ווייל איך האב געזען אין א בריוו פונעם ראש ישיבה שליט"א אז צו מחזק זיין א מענטש דארף מען קיינעם נישט פרעגן רשות, מיר האבן גערעדט צו די מיידל און איר מחזק געווען מיט אמונה אז דער אייבערשטער איז מיר איר, און מיט א האפענונג אז דער אייבערשטער וועט איר זיכער העלפן און עס וועט איר נאך ווערן גוט אין לעבן.
מיר האבן געשריבן שיינע צעטלעך מיט ווערטער פון אמונה און עס אויפגעהויבן אויף די ווענט, די מיידל האט זיך זייער געפריידט צו אונזערע דיבורים און געבעטן מיר זאל קומען מער צו איר.
מיר האבן געוואלט פרעגן דעם ראש ישיבה שליט"א וועלכע סארט זאכן מיר זאלן רעדן מיט איר, עס זעט אויס אז די געלעמטקייט קומט פון א גייסטישע שוועריקייט, און מיר האבן געזען אז ווען מיר האבן איר פרייליך געמאכט האט זי געלאכט און איר אקסלען האבן זיך יא גערירט פון שמחה און לאכן.
יישר כח
תשובה מאת הראש ישיבה שליט"א:
יום ד' פרשת ואתחנן, ח' מנחם-אב, שנת תשפ"ו לפרט קטן
מרת ... תחי'
איך האב ערהאלטן אייער בריוו.
עס איז גאר א גרויסע מצוה וואס ענק טוען, זייט ממשיך מיט די גרויסע מצוה.
דער עיקר זאלן ענק רעדן פון אמונה, ווייל אמונה היילט די נפש, אמונה היילט אלעס, אזוי ווי דער הייליגער רבי זאגט (לקוטי מוהר"ן חלק ב, סימן ה): "הָעִקָּר הוּא הָאֱמוּנָה, וְצָרִיךְ כָּל אֶחָד לְחַפֵּשׂ אֶת עַצְמוֹ וּלְחַזֵּק אֶת עַצְמוֹ בֶּאֱמוּנָה", דער עיקר אויף וואס א מענטש דארף ארבעטן צוצוקומען - איז אמונה, "כִּי יֵשׁ סוֹבְלֵי חֳלָאִים, שֶׁיֵּשׁ לָהֶם מַכּוֹת מֻפְלָאוֹת, וְהֵם סוֹבְלִים הֶחֳלָאִים רַק בִּשְׁבִיל נְפִילַת הָאֱמוּנָה", ווייל עס זענען דא זייער אסאך מענטשן וואס האבן מחלות, און זיי ליידן פון דעם נאר ווייל זיי האבן נישט קיין אמונה; דער רבי רעדט פון גייסטישע קרענק, 'יסורי הנפש' וואס מענטשן ליידן זיך נעבעך צאם. דער רבי זאגט: "כִּי עַל יְדֵי נְפִילַת הָאֱמוּנָה", ווען א מענטש האט נישט קיין אמונה, "בָּאִים מַכּוֹת מֻפְלָאוֹת", ליידט ער נעבעך פון די מחלות וואס קומט פון חסרון אמונה, "שֶׁאֵין מוֹעִיל לָהֶם לֹא רְפוּאוֹת, וְלֹא תְּפִלָּה, וְלֹא זְכוּת אָבוֹת", און דאן העלפט אים נישט קיין רפואות, עס העלפט נישט קיין תפילה און אויך נישט זכות אבות. דאס גייט ארויף אויף די יסורים וואס מענטשן מאכן נעבעך מיט פון אלע סארט יסורי הנפש; עס פייניגט זיי פון אינעווייניג - יעדער מיט זיינע שלעכטע מחשבות, און די איינציגסטע רפואה אויף דעם איז אמונה.
דער אייבערשטער זאל העלפן איר זאלט האבן הצלחה אין אלע ענינים.