כא חשון תשפ"ז

בעזרת ה' יתברך - יום א' פרשת חיי שרה, כ"א מרחשון, שנת תשפ"ז לפרט קטן

לכבוד ... נרו יאיר

איך בין געווען שבת אין שטעטל, ביי צוויי משפחות איז געווען א שמחה, עס איז געווען צוויי ברית'ן, עס איז געווען הערליך שיין, מען האט זיך זייער מחזק געווען מיט אנשי שלומינו; א שבת מיט אנשי שלומינו איז זייער געשמאק און זייער פרייליך, מיר האבן זיך זייער מחזק געווען, מען האט אסאך גערעדט פון רבינ'ס עצות און פון רבינ'ס התחזקות.

איך בעט דיר זייער דו זאלסט זיך שטארקן מיט זיין פרייליך, ווייל שמחה פארברענט אלע קליפות, און מוהרא"ש זאגט אז דאס איז דער סימן ווי אזוי א מענטש קען זיך מעסטן צי ער איז ביי די קדושה צי חס ושלום ביי די טומאה, ער זאל קוקן אויב ער איז פרייליך. ווייל שמחה פארברענט אלע קליפות, וואס זייער גאנצער זאך איז עצבות ומרה שחורה, אזוי ווי עס שטייט (ישעיה סה, כה): "וְנָחָשׁ עָפָר לַחְמוֹ", 'עפר' דאס איז 'עצבות ועצלות', וואס דאס קומט פונעם יסוד העפר (עיין לקוטי מוהר"ן חלק א, סימן קפט).

די וואך איז די פרשה: "וַיִּהְיוּ חַיֵּי שָׂרָה" (בראשית כג, א), רש"י זאגט (דבור המתחיל 'שני חיי שרה'): "כולן שוין לטובה", זאגן צדיקים פשט: 'עס איז איר שטענדיג גוט געווען'; ווייל מיט אמונה איז גוט. דער הייליגער רבי זאגט (שיחות הר"ן, סימן נג), ווער עס האט אמונה - לעבט א גוט לעבן, מען פארברענגט די טעג מיט גוטס; ווייל ווען עס גייט גוט, עס גייט ווי מען וויל - איז דאך גוט, און אפילו ווען עס גייט נישט ווי מען וויל, מען האט שווערע טעג, מען האט ווייטאג און יסורים - איז ווייטער גוט; ווייל מען פארלאזט זיך אז דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן און העלפן, ווייל אז אלעס איז פונעם אייבערשטן, אלעס קומט פון אים - מוז זיין אז אלעס איז נאר לטובה; אבער ווער עס האט נישט קיין אמונה - לעבט נישט, דאס לעבן איז אים נישט קיין לעבן; ווייל אז עס גייט אויף אים אריבער עפעס שלעכטס - האט ער נישט מיט וואס זיך צו טרייסטן, ווייל ער האט נישט קיין אמונה, האט ער גארנישט, ער לעבט אנעם אייבערשטן; אבער מיט אמונה איז די לעבן אזוי שיין און זיס.

דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.