בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת לך לך, י' מרחשון, שנת תשפ"ז לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
מאך זיך א שיעור צו לערנען דעם רבינ'ס ספרים, מען איז א מקורב נאר אז מען לערנט דעם רבינ'ס ספרים, און אז מען איז מקורב צו בערל אדער שמערל, חצקל אדער זרח - דאס האט נישט מיט ברסלב, נישט דאס מיינט א ברסלב'ער חסיד, נאר דער וואס לערנט דעם רבינ'ס ספרים און פרובירט צו טון די עצות פון הייליגן רבי'ן, און לאזט זיך נישט פארדרייען פון קיינעם.
זיי זיך נישט מבלבל פון קיינעם, גיי התבודדות און בעט דעם אייבערשטן דו זאלסט זיך נישט אפנארן דיין לעבן. ווייל דער הייליגער רבי זאגט (שיחות הר"ן, סימן נא): "אֶת זֶה תְּקַבְּלוּ מִמֶּנִּי שֶׁלֹּא יַטְעֶה אֶתְכֶם הָעוֹלָם, כִּי הָעוֹלָם מַטְעֶה מְאֹד", דאס זאלט איר מקבל זיין פון מיר: די וועלט נארט אייך, לאזט אייך נישט נאר; דו זאלסט נישט אויסקוקן ווי די וואס לויפן נאך דעם מענטש מיטן פארמאכטן האנט און ביים סוף עפנט מען די האנט און מען האט גארנישט, אזוי ווי דער רבי זאגט (שם, סימן ו), דער יצר הרע איז צוגעגליכן צו איינער וואס לויפט ארום מיט א פארמאכטע האנט, ער לויפט צווישן מענטשן, קיינער ווייסט נישט וואס ער האט אין דער האנט, און אלע מיינען אז ער האט עפעס וואס עס איז אינטערעסאנט פאר אים, און אלע לויפן אים נאך, און ביים סוף עפנט ער אויף די האנט, ער האט גארנישט אין האנט, און אזוי פאפט ער אויס יעדן איינעם, מען לויפט אים נאך א גאנץ לעבן ביז ווען מען גייט אוועק פון די וועלט קוקט מען זיך אן, און מען זעט אז מען האט ליידיגע הענט, און מוהרא"ש זאגט אז דאס מיינט מען אז מענטשן לויפן נאך זייער גאנץ לעבן איינעם וכו', און ביים סוף עפנט מען אויף די האנט און מען האט גארנישט, מען איז נאקעט, מען דערזעט זיך מיט ליידיגע הענט.
נעכטן בין איך געווען ביי די לויה פון ר' שלמה ברוך בלוי עליו השלום, איך בין נאכאמאל אזוי נתעורר געווארן צו זען וואס בלייבט פונעם מענטש, וואס מען נעמט מיט; א תלמיד היכל הקודש גייט אוועק פון די וועלט אנגעפילט מיט תורה און מיט תפילה. איך בין געווען ביי אים אפאר מאל באזוכן אין שפיטאל, איך האב געזען וואס איז א תלמיד היכל הקודש, ער איז געליגן מיט יסורים נוראים וואס מען קען זיך נישט פארשטעלן, און געלערנט בלעטער גמרא מיט אזא התמדה, ווי א יונגער בחור וואס האט זיך יעצט דערוויסט פונעם דרך הלימוד (המבואר בשיחות הר"ן, סימן עו), איך האב געזען די גרויסקייט פון תלמידי היכל הקודש.
דערפאר בעט איך דיר, לאז זיך נישט נארן, כאפ ארויס יעדן טאג אביסל חומש רש"י מיטן תרגום - זונטאג ביז שני, מאנטאג ביז שלישי, און אזוי ווייטער, אזוי אז ווען עס קומט סוף וואך האט מען געענדיגט די סדרה, און מען איז זוכה צו מקיים זיין וואס די הייליגע חכמים זאגן (ברכות ח.), דאס איז א סגולה פאר אריכות ימים, און דאס ראטעוועט א מענטש פון אלעם שלעכטס; ווייל אט איז מען דא, אט איז מען דארט, און אט פירט מען שוין צום אייביגן ארט. די הייליגע חכמים זאגן (בבא קמא צז:), אויף די מטבע פון אברהם אבינו איז געווען פון איין זייט אויסגעמאלן א בילד פון א בחור און א מיידל, און פון די אנדערע זייט - א בילד פון אן אלטן מאן און אן אלטע פרוי, און מוהרא"ש זאגט מורא'דיג, מוהרא"ש זאגט: אברהם אבינו האט געלעבט מיט די מחשבה: 'אט איז מען א בחור, און אט איז מען שוין אן אלטער איד', 'אט איז מען א מיידל, און אט איז מען אן אלטע אידענע', דאס איז פשט אין דעם מאמר חז"ל, אז ער האט געלעבט זיין גאנצע לעבן אז אט אט גייט מען שוין צוריק צום אייבערשטן און מען דארף זיך אנגרייטן תורה ומצוות ומעשים טובים.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.