בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת בא, ג' שבט, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
פאריגע וואך ביי קריאת התורה האב איך דיר געזאגט א חידוש וואס איז מיר נתחדש געווארן בשעת'ן ליינען, אין די תורה שטייט (שמות ו, יט): "וּבְנֵי מְרָרִי", די קינדער פון מררי, "מַחְלִי וּמוּשִׁי", זענען מחלי און מושי; איז מיר אריינגעקומען א בליץ אין מחשבה, 'בני מררי' - וואס קומט ארויס פון זיין דערביטערט? 'מחלי' – קרענק.
האסט מיך געפרעגט אויף וואס איז מרמז 'מושי', האב איך דיר געוויזן אין לקוטי מוהר"ן סימן קי, ווי דער רבי זאגט אויפן פסוק (יהושע א, ח): "לֹא יָמוּשׁ סֵפֶר הַתּוֹרָה", אז דאס איז א לשון פון פארגרעבטקייט, אזוי ווי עס שטייט (שמות י, כא): "וְיָמֵשׁ חֹשֶׁךְ"; ברוך שכוונתי צו די ווערטער פון אשר בנחל, יעצט לערן איך אביסל אשר בנחל חלק יז (מכתב ב' אלפים תנז), די זעלבע ווערטער; מוהרא"ש שרייבט: "ברח לך מעצבות ומרירות", אנטלויף פון זיין טרויעריג און דערביטערט, ווייל "בני מררי מחלי ומושי, התולדות של מרירות הוא מחלות ועוביות", דורך זיין טרויעריג און דערביטערט ווערט מען קראנק און דערווייטערט פונעם אייבערשטן, "ויאיר בן מנשה" (במדבר לב, מא), מנשה איז שכחה, א לשון פון פארגעסן, זיך באנייען, וואס איז די תולדות פון מנשה? ויאיר, עס ווערט ליכטיג; אז מען פארגעסט פונעם עבר הייבט אן לייכטן און שיינען די ליכטיגקייט פונעם אייבערשטן.
וואס זאל דיך דיר זאגן מיין ליבער ברודער, מיין הארציגער חבר, וויפיל דארפן מיר דאנקען און לויבן דעם אייבערשטן אשר בנחל שם גורלינו, אז מיר ווייסן פון אזא רבי מיט אזעלכע תלמידים וואס זענען אונז מחי' ומחזק, מיר זאלן אנטלויפן פון די עצבות ומרה שחורה, מיר זאלן זיך מחי' זיין מיט נקודות טובות און שטענדיג אנהייבן פונדאסניי.