בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת מקץ, כ"ז כסליו, ג' דחנוכה, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
דער פסוק זאגט (משלי כז, כד): "כִּי לֹא לְעוֹלָם חֹסֶן", ווייל נישט אויף אייביג בלייבט די שטארקייט און רייכקייט ביים מענטש; דער רבי זאגט (ספר המדות אות גאוה, סימן מ), דער פסוק איז מסוגל "לְשַׁבֵּר אֶת הַגַּאֲוָה", צו צעברעכן די גאוה.
דער מקור איז די הייליגע חכמים זכרונם לברכה (יומא כז), רב זוטרא אויף די עלטער ווען ער האט נישט געקענט גיין און מען האט אים אויפגעהויבן און געטראגן מיט גרויס כבוד, האט ער דעמאלט בשעת מעשה זיך אונטערגעברומט דעם פסוק "כִּי לֹא לְעוֹלָם חֹסֶן", נישט אויף אייביג בלייבט מען דא; עס קומט א צייט וואס מען גייט אוועק פון די וועלט און דעמאלט וועט מען גארנישט זיין ווערד, מען וועט מיך אריינלייגן אין דער ערד, אלע וועלן פארגעסן פון מיר. אז מען חזר'ט זיך דעם פסוק, מען חזר'ט זיך אז עס איז דא א בית הקברות, עס איז דא א מלאך המות, עס איז דא די צייט פון גסיסה, און ווען מען האקט אויף די בויך און מען זאגט דעם מענטש: "דא האסטו אלעס וואס דו האסט געגליסט"; דאס צעברעכט די גאוה, מען לעבט מיט תכלית, מיט אמונה, מיט תפילה, מיט הכנעה, והבן למעשה.
טייערער ברודער, איך לערן אביסל משלי, און מיטן רבינ'ס הקדמות קומט אריין אזויפיל הרהורי תשובה, דער רבי לאזט נישט שלאפן, דער רבי ברענגט אונז צו דינען נאך מער דעם אייבערשטן.