בעזרת ה' יתברך - תשרי, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
איך פריי זיך זייער צו הערן אז דו לעבסט מיט דיין ווייב מיט ליבשאפט און שלום, און אלעס איז גוט, אזוי ווי אמאל.
מוהרנ"ת האט געזאגט, ער וואלט ווען געדארפט שרייבן בענין שלום בית, בינו לבינה – אן א שיעור; ווייל מיט שלום בית האט מען ריינע מוחין, מיט לעבן מיט ליבשאפט וכו' – ווערט מען געראטעוועט פון עבירות, מען לעבט בטהרה.
עס איז אבער וויכטיג צו וויסן אז דאס וואס די הייליגע חכמים זאגן (יבמות סג.): "דַּיֵּינוּ שֶׁמְגַדְלוֹת בָּנֵינוּ, וּמַצִּילוֹת אוֹתָנוּ מִן הַחֵטְא", אז די ווייב ראטעוועט פון עבירות, דאס איז נישט וואס מען זאגט איר ווען מען וויל פועל'ן וכו', דאס קען צומאל ערגער מאכן, דאס קען מאכן שפירן ווי מען איז גארנישט ווערד פארן מאן, מען איז נאר ווערד פאר שמירה. אויך קען מען טראכטן 'אוי וויי, איך לעב מיט א מאן וואס איז נישט ערליך' וכו'.
דאס וואס די גמרא זאגט – דאס זאגט מען פארן מאן, ער זאל אוועק קוקן פון אלעס וואס באדערט און טראכטן פונעם עיקר; אז מען איז חתונה געהאט איז מען ערליך און אפגעהיטן, איז שוין דיינו, אבער פאר די ווייב ניצט מען אנדערע דיבורים, בפרט אז מען וויל איר מפייס זיין זי זאל אנהויבן רעכענען וכו', און גיין וכו' – ניצט מען שיינע ווערטער, רייכע ווערטער, ליבשאפט ווערטער וכו'.
גלייב מיר, איך קען מאריך זיין, דיר שרייבן צענדליגער בלעטער, אבער מפני הצניעות איז נישט שייך צו שרייבן מער, איך וויל רעדן מיט דיר פנים בפנים.