בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת וזאת הברכה א', צווייטע אות פון שם הוי"ה, י"ב תשרי, שנת תשפ"ז לפרט קטן
... נרו יאיר, לעיקוואד
ווען איך האב גענומען דיין ענוועלאפ פון "פדיון נפש" האט מיך זייער געכאפט ביים הארץ ווי דו שרייבסט אז די יאר האסטו מפיץ געווען אין שטאט לעיקוואד הונדערט צוואנציג טויזנט גליונות, וואו! דאס איז א שיינע נומער, דאס איז א שיינע מתנה צו קומען צום הייליגן רבי'ן אויף ראש השנה.
די יאר זאלסטו ווייטער עוסק זיין אין פארפלייצן אלע שולן אין לעיקוואד מיט די גליונות; סיי אין אידיש, אין לשון הקודש און אויך אין ענגליש. אויך זאלסטו גיין אין כוללים, ווייל די כולל אינגעלייט דארפן גאר אסאך חיזוק. די הייליגע חכמים זאגן (סוכה נב.): "כָּל הַגָדוֹל מֵחֲבֵירוֹ", ווי גרעסער מען איז, "יִצְרוֹ גָדוֹל הֵימֶנוּ", דארף מען מער חיזוק; די אלע אינגעלייט און אויך בחורים וואס לערנען אין ישיבה דארפן מער חיזוק ווי אינגעלייט און בחורים וואס ארבעטן; זאלסטו גיין אין די כוללים און ישיבות מיט די גליונות, מיט די קונטרסים, מחזק זיין די בני הנעורים זיי זאלן בלייבן ביים אייבערשטן, און בלייבן ביי די תורה.
די הייליגע חכמים דערציילן (תענית כא.), אילפא און רבי יוחנן זענען ביידע געווען אין כולל און געלערנט תורה, אבער עס איז איבערגעגאנגען אויף זיי וואס איז אריבערגעגאנגען, זענען זיי ביידע ארויס פון כולל, אויפן וועג ארויס זענען זיי געזיצן אונטער א שוואכע וואנט, במקום סכנה, זענען צוויי מלאכים געקומען, זאגט איין מלאך פארן צווייטן: "לאמיר זיי הרג'ענען, ווייל זיי האבן אפגעלאזט דאס לערנען תורה", זאגט דער צווייטער מלאך: "ניין, טשעפע נישט, ווייל איינער פון זיי וועט נאך ווערן א גרויסער ראש ישיבה".
די גמרא פירט אויס, רבי יוחנן האט געהערט די שמועס, אבער אילפא האט דאס נישט געהערט, און רבי יוחנן איז צוריק אין ישיבה, אין כולל און געווארן דער גרויסער רבי יוחנן, עד כאן.
נו, וואס זעסטו פון די מעשה? מיט אביסעלע חיזוק ווערט מען א רבי יוחנן; שטעל זיך פאר ווען אילפא טרעפט אויך א מפיץ (מלאך), און זאגט אים: "דראפע זיך און דערהאלט זיך" – וואלט געווען נאך א ראש ישיבה, רבי אילפא, אבער 'רבי אילפא לא שמע', ער האט נישט געטראפן א גליון וואס זאל אים זאגן: "אחי, חזק ואחוז עצמך בכל כוחך", והבן למעשה.