בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת בשלח, ו' שבט, שנת תשפ"ה לפרט קטן
מרת ... תחי'
איך האב געליינט אייער בריוו.
וויסן זאלט איר, עס איז נישטא קיין גרעסערע גליק אויף די וועלט ווי די פרוי וואס איז זוכה אז איר מאן לערנט תורה. דאס לעבן גייט אריבער ווי א שאטן, חכמינו זכרונם לברכה זאגן (בראשית רבה צו, ב), אויפן פסוק (דברי הימים-א כט, טו): "כַּצֵּל יָמֵינוּ עַל הָאָרֶץ וְאֵין מִקְוֶה", ווי א שאטן וואס גייט פארביי גייען דורך די יארן פון א מענטש, "הַלְּוַאי כְּצִלּוֹ שֶׁל כּוֹתֶל, אוֹ כְּצִלּוֹ שֶׁל אִילָן, אֶלָּא כְּצִלּוֹ שֶׁל עוֹף בְּשָׁעָה שֶׁהוּא עָף", עס גייט דורך אזוי שנעל, נישט ווי א שאטן פון א וואנט, און נישט ווי דער שאטן פון א בוים, נאר ווי א שאטן פון א פייגל וואס פליט, און נאר תורה, תפילה ומעשים טובים - בלייבט איבער.
אז אייער מאן פארמאכט זיין טעלעפאן במשך די שעות וואס ער זיצט אין כולל און לערנט - זאלט איר זיך פרייען, דאס וואס איר הערט שמועסן וכו' אז נאר א שלעכטער מענטש הייבט נישט אויף די טעלעפאן ווען די ווייב רופט, דאס מיינט נישט דער מענטש וואס לערנט תורה אדער איז פארנומען מיט ברענגען פרנסה וכו' וכו', דאס רעדט מען פון א הולטיי וואס טוט גארנישט אין לעבן, און אז דו ווייב ווארט וכו', און אז מען שמועסט אפ אהיים צו קומען און ער מאכט זיך נישט וויסנדיג, זי וויל ער זאל קומען העלפן, הייבט ער נישט אויף די טעלעפאן, אבער אז דער מאן לערנט תורה און לעשט אויס זיין טעלעפאן, נישט נאר פאר אייך, נאר פאר יעדן - זאל עס אייך נישט באדערן.
ווי גליקליך זענט איר אז אייער מאן לערנט, אייער מאן דאווענט, אייער מאן איז א צדיק; וויפיל זענט איר שולדיג דעם אייבערשטן אים צו לויבן און אים צו דאנקען. דאס איז די שכר וואס פרויען זענען זוכה, אז זיי לאזן דעם מאן לערנען, און זיי שטארקן זיך און זיי פארקוקן אויף די צייטווייליגע הנאות וואס בלייבט גארנישט דערפון, עס גייט אוועק ווי א חלום, און ווי רויך.
שטארקט זיך, לאזט נישט דעם סמ"ך מ"ם אריין ביי אייך אין שטוב, דאס איז די עצבות ומרה שחורה וואס וויל אייך צעברעכן, לאזט אים נישט, ווארפט אים ארויס מיט שמחה און מיט תודה והודאה.
דער אייבערשטער זאל העלפן איר זאלט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
