בעזרת ה' יתברך - יום א' פרשת קרח, (חקת בא"י), כ"ז סיון, שנת תשפ"ו לפרט קטן
מיין טייערער בערל נרו יאיר
איך האב זייער הנאה געהאט היינט אין חדר ביי די "חומש סעודה", איך האב מיט געהאלטן פון די נאנט, געזען אביסל דיין ארבעט פון זיין א מלמד, איך האב באמערקט ווי דו האסט אכטונג געגעבן אויף די געפילן פון יעדן קינד וכו' וכו'.
איך ווייס אז די ארבעט דיינע איז א שווערע; יעדער מלמד ארבעט שווער, עס איז נישט גרינג צו זיין א מלמד, איך בין געווען יארן א מלמד, און אויך יעצט בין איך א מלמד פאר בחורים, די ארבעט איז שווער, אבער ליבער ברודער – עס לוינט, עס לוינט די ארבעט זאל גיין צו א פלאץ וואו עס בלייבט; נעבעך נעבעך, ווי שווער מענטשן ארבעטן, האסט נישט קיין אנונג וואס טוט זיך אין גאס, מענטשן ארבעטן ביטער שווער, און די פלאג גייט צום רוח, עס בלייבט נעבעך גארנישט איבער, מען קען זען אין אלע שולן עלטערע אידן וואס האבן שוין ריטייערט, זיי זיצן אין שול מרה שחורה'דיג, זיי קוקן צוריק, זיי פרעגן זיך אליינס: 'פארוואס? פאר ווען? פארוועם? וואס האבן מיר געטון אין אונזער לעבן?' מה שאין כן א מלמד, מגיד שיעור וכדומה, איינער וואס האט געלערנט תורה אלע יארן מיט תלמידים – דאס בלייבט, דאס איז נצחיות, די אלע תלמידים ווען זיי לערנען און דאווענען – איז דאס אויפן זכות פונעם מלמד.
שטארק זיך, לייג אריין דיין קאפ, דיין כח, דיינע טאלאנטן – אין חינוך הבנים, איך האף דו וועסט מיר בלייבן העלפן אין חדר, איך האב נאך אסאך פלענער, זאכן וואס איך וויל אויספירן מיט אונזערע קינדער, איך דארף נאר האבן הילף פון געטרייע אינגעלייט וואס זענען גרייט צו געבן זייער מח און כח פאר די קינדער.