בעזרת ה' יתברך - ערב שבת קודש פרשת ויקהל-פקודי, שבת החודש, מברכין ניסן, כ"ד אדר, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר, תלמיד ישיבת היכל הקודש קרית ברסלב ליבערטי
יישר כח פארן העלפן רייניגן די מקוה אין שטעטל, עס איז אזא הייליגע זאך צו העלפן אין א שול, מען האט א חלק אין אלע תורה און תפילה און גוטע זאכן וואס ווערן געטון אין דעם שול.
גיי מיט חסידי'שע קליידער און חסידי'שע שיך, און אפילו עס איז דא בלאטעס ביי די ישיבה אין שטעטל - זאלסטו נאכאלץ בלייבן אנגעטון חסידי'ש, און אז עס איז דא קאלטע טעג זאלסטו אנטון א חסידי'שע מאנטל, א חסידי'שע סוועטער, מאך נישט נאך וואס דו זעסט ביי דעם און יענעם. איך דארף אלע מקרב זיין, איך נעם אלע וואס ווילן זיין אין ישיבה, אבער דו דארפסט האבן די שטארקקייט נישט זיך צו רירן פון די לבוש וואס דיינע טייערע עלטערן גייען.
ניץ אויס די טעג פון 'בין הזמנים' אויף נאנט ווערן צום אייבערשטן, מאך זיך א קביעות יעדן טאג צו גיין אביסל רעדן מיטן אייבערשטן. דער רבי האט דערציילט (שבחי הר"ן, סימן י), אלס קינד פלעגט ער זוכן א שטילע פלאץ וואו צו קענען רעדן און שמועסן מיטן אייבערשטן, ער פלעגט ארויפגיין אין בוידעם, (ביי זיין טאטע אין שטוב איז געווען א בוידעם, דארט האט מען געהאלטן די האלץ פאר א גאנץ יאר, און די עסן פאר די פערד), דארט האט ער זיך אויסגעוויינט צום אייבערשטן אז ער וויל זיין אן ערליכער איד, ער פלעגט מיט נעמען א תהלים און ער האט אריינגעפלאכטן זיינע אייגענע תפילות, אזוי האט ער געטון טאג טעגליך, און דאס האט אים געברעגט צו וואס ער האט זוכה געווען, און אזוי אויך אלע צדיקים האבן זוכה געווען צו קומען צו זייערע מדריגות דורך די עבודה פון רעדן און שמועסן מיטן אייבערשטן.
על כן טייערער ליבער תלמיד, מאך עס נאך, זוך אויף א שטילע פלאץ און דארט זאלסטו זיך אויסשמועסן דיין הארץ מיטן אייבערשטן, בעט אים: "הייליגער באשעפער זיי מיך מקרב צו דיר... העלף מיך... ראטעווע מיך פונעם יצר הרע...", אזוי זאלסטו טון טאג נאך טאג, וואך נאך וואך, ביז דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן אויף דיר.
אויך זאלסטו נישט ווערן צעבראכן ווען דו וועסט שפירן ווי קיינער הערט דיך נישט אויס, ווען דו וועסט זען ווי עס גייען אריבער טעג און וואכן וואס דו בעטסט און בעטסט און עס זעט אויס ווי גארנישט פאסירט; וויסן זאלסטו אז אלע צדיקים גייען דאס אריבער, אויך דער רבי איז דאס אריבער. דער רבי האט דערציילט (שבחי הר"ן, סימן יב), ווען ער פלעגט רעדן צום אייבערשטן האט זיך אים שטענדיג געדאכט אז מען הערט נישט אויס וואס ער בעט, און קיינער קוקט נישט אויף אים, פארקערט, ווי מער ער פלעגט רעדן צום אייבערשטן האט זיך אים אלץ מער געדאכט ווי מען דארף אים נישט, ווייל ער האט געזען אז עס גייען אריבער אסאך יארן און ער האט נאכאלץ נישט זוכה געווען צו ווערן נאנט צום אייבערשטן, האט זיך אים געדאכט אז קיינער הערט אים נישט אויס, אדרבה עס האט אים אויסגעזען ווי מען שטופט אים אוועק פון די קדושה, מיט דעם אלעם האט זיך דער רבי זייער געשטארקט און נישט אויפגעהערט מיט זיין עבודת השם יתברך.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.