בעזרת ה' יתברך - יום ב' פרשת ראה, כ' מנחם-אב, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
זיי מחזק דיין ווייב זי זאל אננעמען צו זיין סעקרעטערי אין אפיס צו איינקאסירן שכר לימוד, זאג איר אז דאס איז א הייליגע ארבעט, דאס איז נישט קיין שלעכטע ארבעט; שלעכט איז מען ווען מען לאזט לויפן די מוסד, מען מאנט נישט איין שכר לימוד, דעמאלט איז נישטא קיין געלט צו באצאלן די מלמדים, און די מלמדים וועלן זיך צעלויפן און מען וועט חס ושלום דארפן שליסן די מוסד (הי' לא תהי'); זיי איר מחזק אז זיין א שטארקע סעקרעטערי איז די גרעסטע זכות וואס מען קען נאר האבן, ווייל אזוי קען מען צאלן די טייערע מלמדים אין צייט.
הלוואי וואלסטו אויך גענומען עפעס אן ארבעט אינעם מוסד, א שאד די לעבן זאל אריבערגיין מיט ארבעטן ביטער שווער, און אויף דער עלטער געבט מען זיך א כאפ, מען פרעגט זיך: "וואס און ווען און פאר וועם האב איך געארבעט מיינע זיבעציג יאר?" ענדערש ארבעטן אינעם מוסד, בויען תורה, בויען די מלכות דקדושה.
אז דיין ווייב וועט קומען ארבעטן ביי די שכר לימוד דעפארטמענט וועט דאס זיין א גרויסע זכות, און אז זי וועט רעדן שטארק, זי וועט מאנען די געלט וואס קומט אונז – וועט דאס זיין די גרעסטע רחמנות וואס איז דא.