בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת מקץ, כ"ו כסליו, ב' דחנוכה, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... תחי', קרית ברסלב
דאס וואס איר טוט זיך וויי, איר צעשניידט זיך, יעדע מאל עפעס שטערט אייך נעמט איר אדער א מעסער און איר צעשניידט זיך, אדער בייסט איר זיך וכו'; דאס קומט פון נישט זיין פרייליך, פון א טיפע עצבות ומרה שחורה; די עצה ארויסצוגיין פון דעם איז אמונה מיט שמחה, און די עצה פאר אמונה מיט שמחה – איז תפילה.
דא האט איר א קליינע שיינע תפילה צו בעטן יעדן טאג:
"רבונו של עולם העלף מיר, איך וויל זיין פרייליך, איך וויל האבן א שטארקע אמונה, און אז זאכן גייען אנדערש ווי איך וויל – זאל איך זיך נישט שעדיגן, זיך נישט צעשניידן.
הייליגער באשעפער, לויט א טייל פוסקים איז דאס אן איסור, דער ש"ך ברענגט אראפ שיטת הב"ח אין שלחן ערוך (יורה דעה סימן קפ סעיף ו, סעיף קטן ט), אז דער איסור וואס די תורה זאגט (דברים יד, א): 'לֹא תִתְגֹּדְדוּ וְלֹא תָשִׂימוּ קָרְחָה בֵּין עֵינֵיכֶם' איז נישט נאר 'לָמֵת', פאר א צער ווען איינער שטארבט, נאר "אפילו על צער אחר", אויף יעדע סארט ווייטאג איז אן עבירה זיך צו צעשניידן.
הייליגער באשעפער מיך מיך פרייליך, איך וויל א שטארקע אמונה, איך זאל וויסן אז אלעס איז פון דיר, און וואס דו טוסט איז נאר גוט, און אז עס גייט אריבער אויף מיר וואס עס גייט אריבער איז דאס פאר מיין גוטס, אמן".
אויך בעט איך אייך, קוקט נישט קיין מאוויס, און רעדט נישט מיאוס'ע ווערטער; דאס ברענגט די קליפות אין שטוב וואס מאכן בעצבות ומרה שחורה.