בעזרת ה' יתברך - אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
איך האב געבארגט פון ... נרו יאיר צען טויזנט דאלער צו קויפן דעם בנין אויף די גאס 40 אקאדעמי אין ליבערטי, פאר מוסדות ברסלב אין קרית ברסלב.
זמן הפרעון איז חודש אלול תשפ"ט.
ועל זה באתי על החתום.
...
בריוון פונעם ראש ישיבה שליט"א
בעזרת ה' יתברך - ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
איך האב געבארגט פון הרב ... נרו יאיר צען טויזנט דאלער צו קענען קויפן א בנין פאר די ברסלב'ע מוסדות אין קרית ברסלב, 40 אקאדעמי אין ליבערטי ניו יארק.
זמן הפרעון איז ביז דריי יאר, חודש אלול תשפ"ט לפ"ק.
ועל זה באתי על החתום.
...
בעזרת ה' יתברך - ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
איך האב געבארגט פון האברך ... נרו יאיר א מיליון דאלער צו קענען קויפן די בנין 40 אקאדעמי אין ליבערטי ניו יארק, פאר אונזערע מוסדות.
זמן הפרעון איז ביז דריי יאר, חודש אלול תשפ"ט לפ"ק
ועל זה באתי על החתום.
...
בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת כי תצא, ו' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
צו די טייערע תלמידות בית פיגא פון בית שמש, שתחיו
איך פריי זיך זייער צו הערן פון ענקערע לערערינס אז ענק גייען אנהייבן דאווענען שמונה עשרה; איך וויל ענק בעטן ענק זאלן זיך גוט אויסלערנען ווי אזוי מען דאווענט שמונה עשרה, די הלכות און די פירוש המילות; אזוי וועלן ענק קענען דאווענען ווי מען דארף צו דאווענען ענקער גאנץ לעבן.
די גרעסטע זאך ביי א איד איז דאווענען צום אייבערשטן, ווען מען דאווענט צום אייבערשטן - ווערט מען צוגעקלעבט צום אייבערשטן, און מען קען פועל'ן אלעס וואס מען דארף, דאווענען איז די שטערקסטע זאך, דאווענען קען איבערדרייען די טבע, און אפילו על פי טבע איז דא די שלעכטע זאך - קען מען מיט דאווענען דאס איבערדרייען.
אויך בעט איך ענק טייערע בית פיגא תלמידות פון בית שמש, ענק זאלן נישט וויי טון איינער דעם צווייטן; אז מען טוט וויי א צווייטע מיידל - טוט מען ווייי די שכינה, מען מאכט צער פארן אייבערשטן, און אויב מען בעט נישט איבער קען מען באשטראפט ווערן. איך בעט ענק, קיינמאל זאלן ענק נישט וויי טון א צווייטן, קיינמאל זאלן ענק נישט טשעפען, ענק זאלן נאר זוכן דאס גוטס ביי אנדערע און נאר זוכן שלום.
דער אייבערשטער זאל העלפן איר זאלט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת כי תצא, ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
משפחת ... שיחיו, ירושלים
איך האב ערהאלטן אייער בריוו.
איך פריי זיך זייער צו הערן אז ענק זענען צופרידן פון די מוסדות, סיי ביי די אינגלעך, סיי ביי די מיידלעך. איך זע ענק שרייבן מיר יישר כח; איך האף אז ענק באדאנקען זיך אויך פארן מנהל און פאר די מנהלת, וואס פאר זיי קומט באמת דעם יישר כח, זיי לייגן אריין זייער גאנצע לעבן פאר די קינדער, און ווען עלטערן טוען שעצן די ארבעט - געבט דאס כח אויף ווייטער.
בנוגע וואו צו שיקן אייער טאכטער לערנען כלה שיעורים; מיר האבן אין די קהילה די חשוב'ע מנהלת פון בית פיגא מרת ... תחי', זי לערנט מיט די כלות אויף די וועג ווי מען לערנט אין היכל הקודש, אן קיין חומרות און פרישות; אבער דאס האט מיט ענק עלטערן, אויב ענק ווילן נעמען א פרוי וואס איז מער מומחה - זאלן ענק טון ווי אזוי ענק פארשטייען.
דער עיקר זאלן ענק נישט אויפהערן דאנקען דעם אייבערשטן פאר די חסדים, ווייל ווי מער מען דאנקט דעם אייבערשטן - אלץ מער גוטס באקומט מען, מוהרא"ש טייטשט דעם פסוק (תהלים קלו, א): "הוֹדוּ לַה' כִּי טוֹב", דאנק דעם אייבערשטן, זאג שטענדיג 'כי טוב', דער אייבערשטער איז גוט, דורכדעם וועט זיין "כִּי לְעוֹלָם חַסְדּוֹ", דו וועסט שטענדיג דאנקען דעם אייבערשטן אויף זיינע חסדים.
דער אייבערשטער זאל העלפן איר זאלט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת כי תצא, ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר, ירושלים
איך האב ערהאלטן דיין בריוו.
א איד אז ער האט א טענה אויף א צווייטן איד - זאגט די תורה - ער זאל גיין צום בית דין, און בית דין זיצט מיט ביידע און בית דין פסק'נט ווער עס איז זכאי און ווער נישט; איז וואס איז דיין פראגע? אז דו האסט א טענה, דו האסט געשיקט דריי הונדערט טויזנט שקל מיט איינעם אריינצולייגן אין א געשעפט, און יענער האט דאס געניצט פאר זיך וכו', דו ביסט א פארלוירענער, דיין גאנצע הארעוואניע פון אלע יארן איז געגאנגען לטמיון - זאלסטו רופן יענעם צום בית דין.
א איד טוט נאר וואס שטייט אין די תורה, א איד טוט וואס בית דין זאגט, און אז בית דין פסק'נט פארקערט ווי מען וויל, אויב פאלגט מען דעם פסק - איז מען נאר מרוויח און מען האט גאר שיין הצלחה, און אז מען פאלגט נישט בית דין - איז נישטא קיין הצלחה אין די געלט.
דער הייליגער רבי זאגט (לקוטי מוהר"ן חלק א, סימן רפ), אז מען קומט אן צו דין תורה איז דאס אן: "עֹנֶשׁ וּנְקָמָה שֶׁהַתּוֹרָה נוֹקֶמֶת בּוֹ", די תורה נעמט נקמה פארן פארגעסן ביים עוסק זיין אין ביזנעס – פונעם אייבערשטן און פון די תורה; דארף מען אלעס ברענגען צום בית דין און דערציילן יעדע פרט ופרט פון די ביזנעס, "כִּי בֶּאֱמֶת כְּשֶׁעוֹשִׂין מַשָּׂא וּמַתָּן", ווען מען מאכט ביזנעס דארף מען דאס טון נאר מיט א וועג עס זאל אויסזען ווי מען מאכט ביזנעס, "אֲבָל פְּנִימִיּוּת מַחֲשַׁבְתּוֹ צָרִיךְ לְקַשֵּׁר אֶל הַתּוֹרָה", עיין שם.
איך מיין עס איז זייער קלאר וואס דו האסט צו טון.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ב' פרשת כי תצא, ד' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
איך האב ערהאלטן דיין בריוו.
איך קען דיר זאגן בפה מלא אז מיר האבן זיך נישט צו שעמען מיט אונזער חדר און בית פיגא פון קיינעם, איך זאג דיר עס מיט א פילע מויל, פון קיינעם האבן מיר זיך נישט צו שעמען, און איך האב דאס אויך זוכה געווען צו הערן פון מוהרא"ש מיט יארן צוריק, מוהרא"ש האט מיר געזאגט: "יואל, דו האסט זיך נישט וואס צו שעמען מיט די חדר און ישיבה פון קיין שום פלאץ", און גלייב מיר, דעמאלט איז געווען זאכן וואס מען האט געדארפט מתקן זיין; איז וואס וואלט מוהרא"ש געזאגט היינט ווען די חדר, סקול און ישיבה - איז נאר געווארן מער שענער און מער הייליגער, און וויסן זאלסטו, ביי מיר איז שטענדיג (ירושלמי שבת א, ב): "רואה בעל השמועה כאלו הוא עומד כנגדו", איך זע אלץ פאר מיינע אויגן מוהרא"ש, און איך טראכט אלץ וואס מוהרא"ש וואלט מיר יעצט געזאגט אויב איך זאל עפעס פאררעכטן וכו'; קען זיין עס הערט זיך לאכעדיג אבער אזוי איז עס, איך טראכט שטענדיג פון מוהרא"ש, און איך לעב מיט דעם, (און אפילו ווען איך זיץ אויבן אן און איך געב א שיעור וכו' - איז ביי מיר אין מח ווי איך זיץ ביי די רעכטע זייט ביים טיש פון מוהרא"ש, דארט וואו איך פלעגט זיצן אלע וואכן ביים ליל שישי שיעור, אויף מיין מקום קבוע, און מוהרא"ש זאגט מיר איך זאל זינגען אדער רעדן וכו'), און איך זע די שמייכל און הנאה וואס מוהרא"ש האט פון אונזערע מוסדות.
בנוגע וכו'; עס איז דא א בריוו אין אשר בנחל וואס מוהרא"ש געבט מיר אביסל ווארעמע זיסע מוסר מיט גרויס רחמנות, אז איך זאל האבן סבלנות נישט נאר צו די בחורים, נאר אויך צו די עלטערע און ווי אינטערעסאנט עס הערט זיך האט מוהרא"ש ברוח קדשו מיר פאראויס געשריבן התחזקות און אויסגעפירט די בריוו: "שְׁטֶעל זִיךְ פָאר אַז אִיךְ שְׁרַייבּ דִיר יֶעצְט אַ בְּרִיוו פוּן יֶענֶע וֶועלְט, וִוי אַזוֹי וָואלְסְטוּ דָאס גֶעלֵיינְט?" אז מוהרא"ש האט פאראויס געזען אז דא וועט זיין א חדר, א סקול, א ישיבה מיט הונדערטער און טויזנטער תלמידים ותלמידות, און מען וועט זיך דארפן אפגעבן מיט עלטערן, אויסהערן זייערע טענות, און האבן סבלנות, און זיי ווייטער ליב האבן; האט מיר מוהרא"ש געשריבן די ווערטער: "שְׁטֶעל זִיךְ פָאר אַז אִיךְ שְׁרַייבּ דִיר יֶעצְט אַ בְּרִיוו פוּן יֶענֶע וֶועלְט, וִוי אַזוֹי וָואלְסְטוּ דָאס גֶעלֵיינְט?" און דאס בעט איך דיר זייער, דו זאלסט זיך האלטן מיט אלע כוחות מיט די הייליגע ארבעט וואס דו טוסט, און געדענקען אז מיר זענען משמש דעם רבי'ן און בלייבן געטריי מיט אונזער ארבעט.
איך שיק דיר די גאנצע בריוו:
שָׁלוֹם וּבְרָכָה וְכָל טוֹב סֶלָה יַגִיעוּ וְיִרְדְפוּ אֶל הָאַבְרֵךְ הַיָקָר לִי מְאֹד ... נֵרוֹ יָאִיר
אִיךְ הָאבּ דִיר גֶעוָואלְט בֶּעטְן אַ גְרוֹיסֶע טוֹבָה, דוּ וֵוייסְט דָאס אִיךְ בִּין שׁוֹין עוֹסֵק אִין דֶעם רֶבִּינְ'ס זַאךְ הַיינְט צוּ טָאג זִיבְּן אוּן פוּפְצִיג יָאר, וָואס אִיךְ הָאבּ צוּגֶעזֶען בְּמֶשֶׁךְ דִי אַלֶע יָארְן אִין בְּרֶסְלֶב אִיז נִישְׁט צוּ בַּאשְׁרַייבְּן וְכוּ' וְכוּ', וִוי וֶועגְן אַבִּיסְל כָּבוֹד הַמְדוּמֶה אִיז מֶען גְרֵייט יֶענֶעם צוּ שֶׁחְטֶן, וֶועגְן גֶעלְט קֶען מֶען יֶענֶעם אוּמְגְלִיקְלִיךְ מַאכְן, דִי חַזַ"ל זָאגְן (סַנְהֶדְרִין פח:): "מִשֶׁרָבּוּ תַּלְמִידֵי שַׁמְאַי וְהִלֵל שֶׁלֹא שִׁמְשׁוּ כָּל צָרְכָן רָבּוּ מַחְלוֹקֶת בְּיִשְׂרָאֵל וְנַעֲשֵׂית תּוֹרָה כִּשְׁתֵּי תּוֹרוֹת"; מֶען קֶען זַיין אַ תַּלְמִיד פוּן דִי הֵיילִיגֶע תַּנָאִים שַׁמְאַי וְהִלֵל, אָבֶּער אוֹיבּ מֶען הָאט נִישְׁט מְשַׁמֶשׁ גֶעוֶוען תַּלְמִידֵי חֲכָמִים, פוּן דֶעם קוּמְט אַרוֹיס מַחְלוֹקֶת, אוּן יֶעדֶער מַאכְט שַׁבָּת פַאר זִיךְ וְכוּ' וְכוּ', אוּן עֶר כַאפְּט נִישְׁט דָאס עֶר לֶעבְּט אִין אַ גְרוֹיסְן דִמְיוֹן, וָוארוּם כָּל זְמַן אַ מֶענְטְשׁ נֶעמְט נִישְׁט אַרַיין אִין זִיךְ דֶעם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, כָּל זְמַן אַ מֶענְטְשׁ שְׁפִּירְט נִישְׁט דֶעם גֶעטְלִיכְקֵייט אַז עֶס אִיז נִישְׁטָא קַיין שׁוּם מְצִיאוֹת אוֹיסֶער גָאט בָּרוּךְ הוּא, אוּן נָאר צוּ אִים דַארְף מֶען רֶעדְן, אוּן בֶּעטְן וָואס מֶען דַארְף, אוּן נָאר פוּן אִים דַארְף מֶען רֶעדְן צוּ יֶעדְן אֵיינֶעם, אַזַא מֶענְטְשׁ לֶעבְּט אִין גְרוֹיסֶע דִמְיוֹנוֹת, וָוארוּם עֶר וִויל זַיין אַ מְצִיאוּת אוֹיף דִי וֶועלְט, עֶר פַארְגֶעסְט דָאס יֶעדְן טָאג יֶעדֶע שָׁעָה יֶעדֶע רֶגַע קֶען מֶען אִים צוּרִיק רוּפְן אוֹיבְן וְכוּ', אוּן וָואסֶערֶע פָּנִים וֶועט עֶר הָאבְּן וֶוען עֶר אִיז נָאךְ פַארְנוּמֶען צוּ יֵשׁוּת אוּן גֵיאוּת אוּן כָּבוֹד?
דֶער הֵיילִיגֶער רֶבִּי הָאט אוּנְז גֶעלֶערְנְט (לִיקוּטֵי מוֹהֲרַ"ן חֵלֶק א' סִימָן נ"ד) אַ מֶענְטְשׁ דַארְף הִיטְן דֶעם זִכָּרוֹן אוּן גֶעדֶענְקְן אַז עֶס אִיז דָא נָאךְ אַ וֶועלְט, אוּן מִיר זֶענֶען גְרֵייט יֶעדֶע מִינוּט אַוֶועקְצוּגֵיין פוּן דִי וֶועלְט, אַזַא מֶענְטְשׁ וָואס עֶר טְרַאכְט דָאס, הָאט שׁוֹין נִישְׁט אִינְזִינֶען נִישְׁט קַיין גֶעלְט, נִישְׁט קַיין כָּבוֹד, נִישְׁט קַיין הִתְנַשְׂאוּת, עֶר וִויל גָארְנִישְׁט נָאר דֶעם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים אַלֵיין, אוּן דֶער מֶענְטְשׁ וָואס עֶר טְרַאכְט נָאר פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, עֶר וִויל מְקַרֵב זַיין אַלֶע אִידְן צוּם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, עֶר וִויל גָארְנִישְׁט פַאר זִיךְ, זַיין גַאנְץ שְׁטְרֶעבּוּנְג אִיז נָאר וִוי אַזוֹי קֶען מֶען אַרַיינְבְּרֶענְגְן אִין אַלֶע אִידְנ'ס הֶערְצֶער זֵיי זָאלְן אוֹיכֶעט טְרַאכְטְן פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, וָואס דָאס אִיז דֶער אֱמֶתֶ'ר אַהֲבַת יִשְׂרָאֵל, עֶר פַאר זִיךְ וִויל גָארְנִישְׁט, עֶר וִויל נָאר אֵיין זַאךְ, טוּן דֶעם רָצוֹן פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים אוּן מְקַרֵב זַיין יֶעדְן אִיד צוּ אִים, אוּן אַרַיינְשַׁיינֶען אִין יֶעדְן אֵיינֶעם דֶעם עִנְיָן פוּן תְּפִלָה, אַז מֶען דַארְף בֶּעטְן נָאר דֶעם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים יֶעדֶע זַאךְ.
אִיבֶּערְדֶעם בֶּעט אִיךְ דִיר אַ פֶּערְזֶענְלִיכֶע טוֹבָה, עֶס אִיז גֶעוֶוען אַ שֵׁיין בִּיסְל טֵייעֶרֶע אִינְגֶעלַייט וָואס זֵיי פְלֶעגְן קוּמֶען צוּ דִיר, אוּן זֵיי הָאבְּן נִישְׁט גֶעוָואלְט גָארְנִישְׁט נָאר זִיךְ הַאלְטְן צוּזַאמֶען אוּן רֶעדְן פוּן דֶעם הֵיילִיגְן רֶבִּינְ'ס דִיבּוּרִים, אוּן צְוֵויי דְרֵיי אִינְגֶעלַייטְלֶעךְ הָאט זִיךְ גֶעדַאכְט אַז זֵיי וִוילְן אִיבֶּערְנֶעמֶען וְכוּ', אִיז אוֹיסְגֶעקוּמֶען אַז דוּ הָאסְט זֵיי מְרַחֵק גֶעוֶוען וְכוּ' וְכוּ', עֶס טוּט זֵיי זֵייעֶר וֵויי פַארְוָואס זֵיי קֶענֶען נִישְׁט זַיין צוּזַאמֶען אַזוֹי וִוי עֶס אִיז גֶעוֶוען בִּיז יֶעצְט, אוּן נָאכְמֶער טוּט מִיר וֵויי, פַארְוָואס דַארְף קוּמֶען צוּ דֶעם? וָוארוּם אִיךְ וֵוייס וָואס הֵייסְט מַחְלוֹקֶת וְכוּ', אִיךְ הָאבּ דָאס גֶעשְׁפִּירְט אוֹיף מַיין הוֹיט, וָואס פָּשׁוּטֶע יוּנְגַאטְשֶׁעס בַּעֲלֵי עֲבֵירוֹת וָואס זֵייעֶר גַאנְצֶער קָאפּ לִיגְט נָאר אִין גֶעלְט אוּן כָּבוֹד אִין פִּרְסוּם וְכוּ' וְכוּ', פַארְגִינֶען נִישְׁט דֶעם צְוֵוייטְן וְכוּ', דָאס אַלֶעס נֶעמְט זִיךְ פוּן גֵיאוּת אוּן יֵשׁוּת וְכוּ' וְכוּ', וָוארוּם וֶוען אַ אִיד טְרַאכְט אוֹיפְן אֱמֶתְ'ן תַּכְלִית אַז אָט וֶועט עֶר מוּזְן אִיבֶּערְלָאזְן דִי וֶועלְט, אוּן עֶס וֶועט אִים גָארְנִישְׁט בְּלַייבְּן נָאר וָואס עֶר הָאט זִיךְ אַיינְגֶעקוֹיפְט אוֹיף דִי וֶועלְט תּוֹרָה אוּן תְּפִלָה מִצְווֹת אוּן מַעֲשִֹים טוֹבִים, דֶער הָאט שׁוֹין נִישְׁט אִינְזִינֶען צוּ רוֹדֶפְן אַ צְוֵוייטְן אָדֶער צוּ מְרַחֵק זַיין אַ צְוֵוייטְן.
מֶען קֶען זִיךְ גָארְנִישְׁט פָארְשְׁטֶעלְן וָואס הֵייסְט אַ עֶרְלִיכֶער אִיד, צוּ וָואס דֶער הֵיילִיגֶער רֶבִּי וִויל אוּנְז בְּרֶענְגְן וְכוּ', דֶער מֶענְטְשׁ זָאל נָאר טְרַאכְטְן פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, אוּן שְׁפִּירְן דֶעם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, אוּן פוּן יֶעדֶע זַאךְ זָאל עֶר נָאר זֶען רוּחְנִיוּת אֶלֹקוּת, זַיין גוּף זָאל עֶר מְצַיֵיר זַיין וִוי סְ'לִיגְט שׁוֹין פוּן לַאנְג אִין קֵבֶר וְכוּ', אוּן זַיין נְשָׁמָה שְׁוֶועבְּט נָאר אַרוּם אִין גֶעטְלִיכְקֵייט, וָואס דָאס אַלֵיין אִיז דִי הֶעכְסְטֶע מַדְרֵיגָה, וִוי דֶער הֵיילִיגֶער רֶבִּי זָאגְט (לִיקוּטֵי מוֹהֲרַ"ן חֵלֶק ב' סִימָן ע"ב) אַז דֶער צַדִיק הָאֱמֶת שַׁיינְט אַרַיין אִין אַ מֶענְטְשׁ אַ אֱמֶתְ'ן שִׁפְלוּת, וָואס דָאס אִיז דֶער עִיקֶר גְרוֹיסְקֵייט וָואס מֶען דַארְף קוּמֶען צוּ דֶעם אוֹיף דֶעם עוֹלָם, אוּן דָאס אִיז דֶער אֱמֶתְ'ר תְּחִיָה, וִוי סְ'שְׁטֵייט (יְשַׁעְיָה כ"ו) "הָקִיצוּ וְרַנְנוּ שׁוֹכְנֵי עָפָר" דַרְשְׁנֶען אוֹיף דֶעם דִי חַזַ"ל (סוֹטָה ח') מִי שֶׁנַּעֲשֶׂה שָׁכֵן לֶעָפָר בְּחַיָיו.
שְׁטֶעל זִיךְ פָאר, וֶוער הַיינְט וָואס לֶעבְּט גֵייט אַרוּם מִיט אַ מַחְשָׁבָה אַז זַיין גוּף לִיגְט שׁוֹין פוּן לַאנְג אִין קֵבֶר? מֶען רֶעדְט נָאר פוּן טוֹיט שְׁרֶעקְט מֶען זִיךְ זֵייעֶר אִיבֶּער, אוּן מֶען זָאגְט אוֹי רֶעד נִישְׁט פוּן דֶעם, שְׁרֶעקְסְט מִיר אִיבֶּער וְכוּ', דוּ מַאכְסְט מִיר מָרָה שְׁחוֹרָה'דִיג וְכוּ', אוּן אַ אֱמֶתְ'ר עֶרְלִיכֶער אִיד וָואס עֶר אִיז דָבוּק אִין בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים אִיז בַּיי זִיךְ אַזוֹי גָארְנִישְׁט אַז עֶר שְׁפִּירְט מַמֶשׁ וִוי זַיין גוּף לִיגְט שׁוֹין פוּן לַאנְג אִין קֵבֶר וְכוּ' וְכוּ', אוּן דִי נְשָׁמָה שְׁוֶועבְּט אַרוּם נָאר אִין רוּחְנִיוּת אֶלֹקוּת, גְלֵייבּ מִיר אַזַא מֶענְטְשׁ הָאט שׁוֹין נִישְׁט אִינְזִינֶען נִישְׁט קַיין גֶעלְט, נִישְׁט קַיין כָּבוֹד, אוּן נִישְׁט קַיין הִתְנַשְׂאוּת, אוּן וִויל נָאר אַרַיינְבְּרֶענְגְן אִין יֶעדְן אֵיינֶעם דָאס גֶעטְלִיכְקֵייט, עֶר זָאל אוֹיכֶעט שְׁפִּירְן פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, אוּן עֶר זָאל קֶענֶען רֶעדְן צוּ אִים.
אִיבֶּערְדֶעם בֶּעט אִיךְ דִיר זֵייעֶר שְׁטַארְק, פֶּערְזֶענְלִיךְ, זֶעה דָאס בִּיסְל אִינְגֶעלַייט וָואס זֵייעֶר גַאנְץ חַיוֹת אִיז זִיךְ הַאלְטְן אִין הֵיכַל הַקוֹדֶשׁ, אוּן זֵיי שֶׁעפְּן פוּן דָארְטְן זֵייעֶר גַאנְץ לֶעבְּן וְכוּ', זָאלְן נִישְׁט אַוֶועקְפַאלְן, צוּם בֵּיישְׁפִּיל אַזַא אִינְגֶערְמַאן וִוי ... נֵרוֹ יָאִיר וָואס אִיז דִיר בֶּאֱמֶת גֶעטְרַיי, אוּן וֶועגְן אַ לָשׁוֹן הָרָע אָדֶער אַ זַייטִיגֶע נְגִיעָה וָואס אֵיינֶער אָדֶער צְוֵויי רֶעדְן אָן אוֹיף אִים, פַארְוָואס דַארְף מֶען אִים מְרַחֵק זַיין?
אִיךְ מוּז דִיר זָאגְן סְ'טוּט מִיר זֵייעֶר זֵייעֶר וֵויי אַזַא זַאךְ, אֱמֶת עֶס זֶענֶען גֶעוֶוען עֶטְלִיכֶע אִינְגֶעלַייט אוּם פַארְגִינֶערְ'ס, וָואס זֵיי הָאבְּן גֶעקוּקְט מִיט אַ שְׁלֶעכְט אוֹיג גְלַייךְ פוּן אָנְפַאנְג, אוּן זֵיי הָאבְּן גֶעזֶען דִי הַצְלָחָה פוּן דִי יְשִׁיבָה וְכוּ' וְכוּ', זֶענֶען זֵיי גְלַייךְ אַוֶועק גֶעגַאנְגֶען, אָבֶּער אַזֶעלְכֶע אִינְגֶעלַייט וָואס זֵיי הָאבְּן זִיךְ יָא גֶעהַאלְטְן צוּזַאמֶען, אוּן זֵיי הַאלְטְן זִיךְ וַוייטֶער צוּזַאמֶען, פַארְוָואס דַארְף מֶען זֵיי מְרַחֵק זַיין? אִיךְ הָאף אַז דוּ וֶועסְט פַארְשְׁטֵיין וָואס אִיךְ מֵיין, אוּן זָאלְסְט דָאס פַארְרֶעכְטְן, עֶס אִיז אַ שָׁאד הַאקְן קֶעפּ וְכוּ', אוּן פַארְטְרַייבְּן, דָאס זֶעט מֶען אִין אַנְדֶערֶע פְּלֶעצֶער פוּן בְּרֶסְלֶב, הַיינְט אִיז דֶער גְרוֹיס, אוּן מָארְגְן קְלַאפְּט מֶען אִים אַרָאפּ אוּן מֶען טְרַייבְּט אִים אַוֶועק, אוּן אִיבֶּערְמָארְגְן וֶוערְט עֶר אַלֵיין פַארְטְרִיבְּן וְכוּ' וְכוּ', אוּן מַאכְט שַׁבָּת פַאר זִיךְ וְכוּ' וְכוּ', אוּן מֶען אִיז פַארְנוּמֶען נָאר מִיט שְׁטוּתִים אוּן הַבָלִים.
פְרֶעג אֵיינֶעם פוּן דִי אַלֶע גְרוּפֶּעס אוֹיבּ זֵיי זֶענֶען מַעֲבִיר סֶדְרָה יֶעדֶע וָואךְ? אוֹיבּ זֵיי הָאבְּן שׁוֹין אֵיין מָאל גִיעֶנְדִיגְט שִׁשָׁה סִדְרֵי מִשְׁנֶה אִין זֵייעֶר לֶעבְּן? אוֹיבּ זֵיי הָאבְּן שׁוֹין אֵיין מָאל גִיעֶנְדִיגְט שַׁ"ס אִין זֵייעֶר לֶעבְּן?
אִיךְ הָאף אַז דוּ וֶועסְט מִיר פַארְשְׁטֵיין, אִיךְ מֵיין גָארְנִישְׁט, נָאר וָואס מֶער בָּחוּרִים אוּן אִינְגֶעלַייט אַרַיינְשַׁיינֶען אִין זֵיי דֶעם סֵדֶר דֶרֶךְ הַלִימוּד פוּן הֵיילִיגְן רֶבִּי'ן, אוּן וָואס מֶער זֵיי זָאלְן רֶעדְן צוּם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, אוּן פוּן דֶעם בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, אַז מֶען הָאט דָאס אִינְזִינֶען זִיכְט מֶען שׁוֹין נִישְׁט קְלֵיין קֶעפֶּלְדִיגֶע מַחְלוֹקֶתְ'לֶעךְ.
טְרַאכְט גוּט אַרַיין וָואס אִיךְ הָאבּ דִיר גֶעשְׁרִיבְּן דָא, אוּן זֶעה זֵיי מְקַרֵב צוּ זַיין, וָוארוּם עֶס אִיז אַ שָׁאד זֵיי צוּ פַארְלִירְן, סְ'אִיז נִישְׁט אַזֶעלְכֶע אִינְגֶעלַייט וָואס זֵיי וִוילְן דִיךְ צוּבְּרֶעכְן, דָאס אִיז אִינְגֶעלַייט וָואס זֵיי וִוילְן דִיר הֶעלְפְן, נָאר אֵיינֶער צְוֵויי הֶעצְט דִיךְ אוֹיף, אוּן פוּן דֶעם קוּמְט אַרוֹיס דִי פִּירוּדִים אוּן מַחְלוֹקֶת וָואס אִיךְ הָאבּ פַיינְט בְּתַּכְלִית הַשִׂנְאָה, אוּן אִיךְ בִּין שׁוֹין פוּן לַאנְג אַוֶועקְגֶעלָאפְן פוּן זֵיי וְכו', אוּן אִיךְ וִויל זֵיי אֲפִילוּ נִישְׁט אָנְקוּקְן, וָוארוּם בַּיי מִיר אִיז דֶער עִיקֶר דֶעם הֵיילִיגְן רֶבִּינְ'ס סְפָרִים, נָאר וָואס דֶער הֵיילִיגֶער רֶבִּי זָאגְט, דָאס אִיז בַּיי מִיר דֶער עִיקֶר, אִיךְ הָאף אַז דוּ וֶועסְט דָאס קֶענֶען פַארְרֶעכְטְן.
שְׁטֶעל זִיךְ פָאר אַז אִיךְ שְׁרַייבּ דִיר יֶעצְט אַ בְּרִיוו פוּן יֶענֶע וֶועלְט, וִוי אַזוֹי וָואלְסְטוּ דָאס גֶעלֵיינְט?
עֶס אִיז אַזַא שָׁאד אַז מִיר הָאבְּן שׁוֹין זוֹכֶה גֶעוֶוען אוֹיפְשְׁטֶעלְן אַזֶעלְכֶע שֵׁיינֶע קִיבּוּצִים, אוּן אוֹיךְ אַ יְשִׁיבָה וָואס מֶען לֶערְנְט דֶעם סֵדֶר דֶרֶךְ הַלִימוּד פוּן דֶעם הֵיילִיגְן רֶבִּי'ן, אוּן אוֹיךְ אַ תַּלְמוּד תּוֹרָה וָואס מֶען רֶעדְט נָאר פוּן בּוֹרֵא כָּל עוֹלָמִים, זָאל יֶעצְט צוּבְּרָאכְן וֶוערְן וֶועגְן אַפָּאר קְלֵיין-קֶעפֶּלְדִיגֶע קִינְדֶערִישֶׁע אִינְגֶעלַייטְלֶעךְ, אִיךְ מוּז דִיר זָאגְן אוֹיף אַזַא אוֹפֶן וֶועט דֶער חֵדֶר נִישְׁט הָאבְּן אַ קִיוּם וְכוּ', עֶס אִיז נָאךְ דָא אַסַאךְ צוּ רֶעדְן, נָאר אִיךְ מוּז יֶעצְט עֶנְדִיגְן וֶועגְן דִי טֶרְדוּת וָואס אִיךְ הָאבּ יֶעצְט. עד כאן.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ב' פרשת כי תצא, ד' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
שטארק דיך מיט דיין הייליגע ארבעט פון העלפן בויען די קהלה; משמש זיין דעם רבי'ן איז גאר א הייליגע זאך, און עס איז מכפר אויף אלעס.
איך הער פונעם מגיד שיעור הרב ישראל יוסף שליט"א אז דו נעמסט ארויס בחורים פון ישיבה צו העלפן מיט וואס מען דארף; צי מיט די בויען די עירוב, צי מיט אויפהאלטן די שארטקאטס, צי מיט די שחיטה וכדומה; איך וויל דיר זאגן כה לחי, און אזוי זאלסטו ווייטער טון, און אויך ווען דו זעסט א בחור וואס מען האט אים אהיים געשיקט פון ישיבה און ער דרייט זיך און גייט ליידיג - זאלסטו אים נעמען מיט דיר און אים פרייליך מאכן, און עס וועט זיין זה נהנה וזה נהנה.
אויך זאלסטו מאכן צייט פאר דיין ווייב, איר פרייליך מאכן און איר ארויסנעמען זיך אויסלופטערן, און אז מען פירט זיך ערליך און הייליג איז דא צייט פאר אלעס; סיי טון פאר די קהילה, און סיי פאר די ווייב, סיי פאר שיעורים כסדרן, און אזוי ווייטער.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מנהל אברהם משה שטראססער נרו יאיר
נעם אן די קליינע טיפ, דאס שיקן מיר ווייל מיר זענען דיר זייער דאנקבאר פארן זיך אפגעבן מיט אונזערע קינדער נחמן נתן מיט יצחק דוד, זיי מחנך זיין אין די הייליגע ישיבה מיט יראת שמים און מידות טובות.
מיר זענען זייער צופרידן און מיר וואונטשן דיר א גוט געבענטשט יאר און הצלחה און סייעתא דשמיא מיט די קינדער און תלמידים, אמן.
משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מלמד ר' יואל משה פליישמאן נרו יאיר
יעצט ווען די זומער איז אריבער ווילן מיר זיך באדאנקען פארן זיך אזוי אפגעבן מיט אונזער טייערער מענדל נרו יאיר; אים אויפגעבויט און אים אויסגעלערנט תורה, יראת שמים און מידות טובות.
דער אייבערשטער זאל דיר געבן כח און הצלחה אין דיין ארבעט, און נחת ביי דיינע קינדער און תלמידים.
מיר זענען דיר זייער דאנקבאר.
א כתיבה וחתימה טובה.
משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מלמד ר' שלום שניצלער נרו יאיר
יעצט ווען די זומער איז אריבער ווילן מיר זיך באדאנקען פארן זיך אזוי אפגעבן מיט אונזער טייערער זון יוסף נרו יאיר, אים לערנען תורה, יראת שמים און מידות טובות.
דער אייבערשטער זאל דיר געבן הצלחה,
מיר זענען דיר זייער דאנקבאר.
א כתיבה וחתימה טובה ווינטשט משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מלמד ר' בערל שניצלער נרו יאיר
יעצט ווען די זומער איז אריבער וויל מיר זיך באדאנקען פארן זיך אזוי אפגעבן מיט אונזער טייערער זון יחזקאל נרו יאיר, אים אויסלערנען עברי מיט מידות טובות ויראת שמים.
דער אייבערשטער זאל דיר געבן הצלחה אין דיין ארבעט, און נחת ביי דיינע קינדער.
א כתיבה וחתימה טובה ווינטשט משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מלמד ר' יחזקאל סאמעט נרו יאיר
יעצט ווען די זומער איז אריבער ווילן מיר זיך באדאנקען פארן זיך אזוי אפגעבן מיט אונזער טייערער זון הערשל נרו יאיר; לערנען מיט אים תורה, יראת שמים און מידות טובות.
דער אייבערשטער זאל דיר געבן כח און הצלחה ביי דיינע קינדער און תלמידים.
מיר זענען זייער דאנקבאר.
א כתיבה וחתימה טובה, ווינטשט משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד דער חשוב'ער מגיד שיעור ישראל שמעון שטיינבערג נרו יאיר
מיר ווילן ארויסווייזן אונזער הכרת הטוב פארן זיך אפגעבן מיט אונזערע קינדער נחמן נתן מיט יצחק דוד.
מיר זענען זייער דאנקבאר פאר אלעס וואס דו האסט געטון פאר זיי.
א כתיבה וחתימה טובה.
משפחת ...
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
מיר פארן שוין פון היינט צוויי וואכן קיין אומאן צום הייליגן רבי'ן, ביים רבי'ן האט מען נאר געקענט זיין דער וואס האט שלום בית. מוהרא"ש דערציילט, אמאל איז דער רבי געזעצן ביים טיש מיט זיינע תלמידים, אינמיטן האט דער רבי זיך צוקאכט און געזאגט: "ווי וואגט זיך צו קומען צו מיין טיש איינער וואס האט נישט קיין ריינע מחשבות", און דער רבי האט זיך אויפגעשטעלט, ער איז אריין אין צימער און מער נישט געוואלט בלייבן זיצן ביים טיש. ווען דער אינגערמאן האט געזען ווי דער רבי גייט אריין אין צימער, האט ער זיך אויפגעשטעלט, ער איז צוגעגאנגען צום רבינ'ס צימער און אנגעהויבן וויינען, און זיך איינגעבעטן ביים רבי'ן, ביז דער רבי איז צוריק ארויסגעקומען און ווייטער ממשיך געווען די תורה.
וואס איז געווען די מעשה מיט דעם אינגערמאן? מוהרא"ש פלעגט דערציילן, אז דער אינגערמאן האט זיך אביסל צעאמפערט מיט זיין ווייב בעפאר ער איז געקומען צום רבי'ן, און דער רבי האט שוין נישט געוואלט זיצן מיט אים ביי איין טיש, אזוי שטארק האט דער רבי מקפיד געווען מען זאל האבן שלום בית; ווייל אז מען קריגט זיך אין שטוב האט מען נישט קיין מח, מען ווערט אויס מענטש, און נאכדעם פאלט מען אראפ אין א טיפע גרוב.
ווי קען מען קומען קיין אומאן ווען מען טוט וויי די ווייב? ווי קען מען קומען אין אומאן ווען מען טשעפעט און מען האט נישט קיין שלום בית? מוהרא"ש פלעגט אלע יארן ראש השנה רעדן פון וואס דער הייליגער אריז"ל זאגט, אז שופ"ר איז די ראשי תיבות פונעם פסוק (דברים כט, יז): "פֶּן יֵשׁ בָּכֶם שֹׁ'רֶשׁ פֹּ'רֶה רֹ'אשׁ וְ'לַעֲנָה"; לכאורה וואס האט דער פסוק מיט בלאזן שופר? זאגט מוהרא"ש, אז רש"י זאגט, וואס איז דאס שורש פורה ראש ולענה? "שׁוֹרֶשׁ מְגַדֵּל עֵשֶׂב מַר כְּגִידִין שֶׁהֵם מָרִים, כְּלוֹמֶר מַפְרֶה וּמַרְבֶּה רֶשַׁע בְּקִרְבְּכֶם"; דאס הייסט אז ווען מען הערט דעם שופר דארף דאס אויפוועקן דעם מענטש ער זאל תשובה טון, ארויס נעמען פון זיך דאס רשעות וואס ליגט אין אים וכו', און דאס הייבט זיך אן אין שטוב, מען זאל אויפהערן טשעפען און וויי טון די ווייב.
איך האף דו וועסט אריינעמען די בריוו אין דיר, דו וועסט זיך איבערבעטן און אנהייבן לעבן ריכטיג, וועסט רעדן ווייך, וועסט רעדן שיין און הארציג צו דיין ווייב.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ה' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ד אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
דו האסט נישט קיין פרנסה, דו פרעגסט וואס דו קענסט טון צו האבן פרנסה.
שמחה איז מסוגל פאר פרנסה; מוהרא"ש זאגט, די הייליגע שם פון פרנסה, חת"ך, איז די סופי תיבות פונעם פסוק (תהלים קמה, טז): "פּוֹתֵחַ' אֶת' יָדֶךָ'" אז מען וויל שפע, מען וויל ציען צו זיך די שם הקדוש פון ח'ת'ך' - דארף מען זיך שטארקן מיט שמחה, ווייל די שם הקדוש איז די סופי תיבות פון (דברים טז, טו): "וְהָיִיתָ' אַךְ' שָׂמֵחַ'", ווייל אז מען איז פרייליך האט מען פרנסה.
אויך זאלסטו זיך נישט קריגן מער מיט קיינעם, זיי מוותר, קריג זיך נישט, זיכער אין שטוב, דארט זאלסטו מער אכטונג געבן; ווייל אז מען קריגט זיך אין שטוב, מען גרויסט זיך איינער אויפן צווייטן - גייט די פגם ביז די פרנסה, עס גייט אוועק די שפע.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת כי תצא, ו' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
איך האב פאר דיר א גרוס פון אונזערע מוסדות, סיי פון די חדר, סיי פון בית פיגא און פון ישיבה; איך בין אזוי איבערגענומען פון די וועג ווי אזוי מען איז מחנך די קינדער מיט אזא איבערגעגעבנקייט, און פון די לימודים וואס מען לערנט; די אמונה, די יראת שמים און מידות טובות, און איך האף אז דו באדאנקסט זיך פאר די מלמדים פון דיינע קינדער, פאר די טיטשערס, קאונצלערס, באס דרייווערס און אזוי ווייטער וכו'.
נעכטן איז געווען א חתונה פון א תלמיד הישיבה מיט א תלמידה פון בית פיגא; מיר איז נישט גרינג צו פארן צו שמחות, יעדן טאג איז דא שמחות, איך פאר נישט צו קיין שמחות, אבער דא בין איך יא געפארן קיין קרית יואל צו זיין ביי די חתונה, ווייל דער בחור איר פאר א לאנגע צייט געווען אין שטעטל צו קענען העלפן די מוסד, ער האט געפירט א באס מיט א געטריישאפט, און אויך די כלה איז געווען די גאנצע יאר א טיטשער אין אונזער סקול אין קרית יואל, עס איז נישט גרינג געווען צו זיין א טיטשער פאר די קליינע מיידלעך, זיצן א יאר אן קיין חבר'טעס, נאר צו העלפן די מוסד; צוליב דעם בין איך געפארן זיין ביי זייער חתונה, איך בין געווען ביי די חופה און געליינט די כתובה, ווייל ביי מיר איז די מוסד זייער באליבט, און ווער עס העלפט מיר אין די מוסד - ווערט מיר זייער באליבט און איינגעקריצט אין הארץ.
אויך יעצט ווען די מוסד ווערט גרעסער האלט איך מיט יעדע קליינקייט, איך באקום א באריכט יעדן טאג פון די מנהלים, סיי פון ארץ ישראל, סיי פון שטעטל, און פון די ישיבה; סיי פון ארץ ישראל און פון שטעטל; דאס איז ביי מיר דער עיקר, און דאס איז מיין ערשטע און וויכטיגסטע זאך, אז די קינדער זאלן באקומען די בעסטע חינוך; דעם רבינ'ס חינוך אזוי ווי מיר האבן מקבל געווען פון מוהרא"ש.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ד' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ג אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
מיר פארן שוין אין ווייניגער פון צוויי וואכן צום הייליגן רבין קיין אומאן צו זיין דארט ראש השנה, טון וואס דער רבי האט אונז געזאגט צו טון, מיר זאלן קומען צו אים; מיר דארפן מאכן די ריכטיגע הכנות צו קומען, דער עיקר וואס מיר דארפן איז - זיך שטארקן און זיך נישט נאכלאזן.
שטארק זיך, און אז דו פאלסט כסדר אראפ - זאלסטו זיך אויפשטעלן, געב נישט אויף, הייב זיך אויף; ווייל אויף אלע צדיקים איז איבערגעגאנגען נסיונות, אלע האבן געהאט די געפיל אז מען דארף זיי נישט, און נאר ווייל זיי האבן זיך דערהאלטן - האבן זיי זוכה געווען צו וואס זיי האבן זוכה געווען. אזוי ווי רבי נתן האט אמאל גערעדט מיט אנשי שלומינו אז מען דארף זיך דערהאלטן מיט אלע כוחות, ווייל אויף יעדן איינעם גייט אריבער שווערע ביטערע נסיונות; אינמיטן רעדן האט ער זיך צופייערט און געזאגט: "פארוואס איז רבי שמעון בן יוחאי געווען רבי שמעון בן יוחאי? ווייל ער האט געהאט די מאס התחזקות! פארוואס איז דער אר"י הקדוש געווען דער אר"י הקדוש? ווייל ער האט געהאט די מאס התחזקות! פארוואס איז דער בעל שם טוב הקדוש געווען דער בעל שם טוב הקדוש? ווייל ער האט געהאט די מאס התחזקות! פארוואס איז דער הייליגער רבי געווען דער הייליגער רבי? ווייל ער האט געהאט די מאס התחזקות! און פארוואס בין איך וואס איך בין? ווייל איך האב די מאס התחזקות", זעט מען פון דעם אז אויף אלע צדיקים איז איבערגעגאנגען וואס איז איבערגעגאנגען, און נאר ווייל זיי האבן זיך דערהאלטן זענען זיי צוגעקומען צו זייערע מדריגות.
גיי הפצה, זיי נישט סעלפיש און נאר טראכטן און קוקן אויף זיך; אז דו האסט געפונען די אוצר פון רבי'ן וואס מאכט דיר ליכטיג דיין לעבן - פארוואס זאלסטו דאס נישט געבן פאר אנדערע? אז דו וועסט גיין פארשפרייטן פאר אנדערע די ספרים, גליונות וכו' - וועסטו מתקן זיין וואס דו דארפסט מתקן זיין, אזוי ווי דער הייליגער רבי זאגט (ספר המדות אות ניאוף, סימן מא): "תִּקּוּן לְהוֹצָאַת זֶרַע לְבַטָּלָה, שֶׁיִּשְׁתַּדֵּל לְהַחֲזִיר בְּנֵי אָדָם בִּתְשׁוּבָה", דורך צוריק ברענגען מענטשן צום אייבערשטן פאררעכט מען די עבירה פון פגם הברית.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ג' פרשת כי תצא, ה' אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
נעכטן בין איך געווען באזוכן ביי די שחיטה וואו מיר נעמען אונזערע פלייש, איך האב געזען די שוחטים ווי זיי שחט'ן מיט א ישוב הדעת, און די צוגאנג פון אנהייב ביזן סוף; איך מוז דיר זאגן, איך בין זייער איבערגענומען און איך בין זייער פרייליך אז מיר האבן אזא מהודר'דיגע פלייש; ווייל וויפיל איך האב געמיינט אז איך ווייס האב איך זיך נישט פארגעשטעלט אז עס איז אזוי מהודר, און איך האף אז אנשי שלומינו וועלן אנהייבן קויפן די ברסלב'ע פלייש.
די שוחטים בין איך מעיד אז זיי זענען ערליך, זיי נעמען נישט דעם מעסער אין האנט נאר נאכן זיך מתבודד זיין, און נאר נאכן גיין אין מקוה, און נאר נאכן תשובה טון, און אזוי וועט זיין פרנסה פאר אנשי שלומינו. ווייל דער הייליגער רבי זאגט (לקוטי מוהר"ן חלק א, סימן לז): "עִקַּר חֶסְרוֹן הַפַּרְנָסָה שֶׁנִּתְמַעֵט בַּדּוֹרוֹת הַלָּלוּ אֵין זֶה אֶלָּא עַל יְדֵי הַשּׁוֹחֲטִים שֶׁאֵינָם מְהֻגָּנִים", די סיבה פארוואס עס איז נישטא קיין פרנסה קומט פון נישט ערליכע שוחטים, ווייל: "יֵשׁ שׁוֹחֵט הָגוּן מַאֲכִיל וּמְפַרְנֵס לְיִשְׂרָאֵל", דורך ערליכע שוחטים קומט פרנסה; ווייל זיי זענען גורם די פרנסה.
פון דארט בין איך געפארן אין תפיסה באזוכן טייערע אידן וואס זענען נעבעך פארשפארט פאר אסאך יארן. ווען עס קומט חודש אלול דארף מען זוכן זכותים מיט וואס צו גיין צום יום הדין, ווען מען גייט באזוכן די אידן אין תפיסה איז מען מקיים די מצוה פון פדיון שבוים; דאס האבן זיי מיר געזאגט, אז די צייט וואס זיי רעדן מיט באזוכער שפירן זיי נישט ווי זיי זענען אין תפיסה, זיי שפירן זיך ווי מען האט זיי באפרייט
די אידן אין תפיסה האבן נאר איין זאך וואס האלט זיי - די אמונה און בטחון; ווי מער זייערע עלטערן און זייערע רבי'ס אין חדר האבן גערעדט מיט זיי דיבורי אמונה - אלץ גרינגער איז זיי, ממש וואס דער הייליגער רבי זאגט (שיחות הר"ן, סימן נג): "מִי שֶׁיֵּשׁ לוֹ אֱמוּנָה חַיָּיו חַיִּים", ווער עס האט אמונה - לעבט א גוט לעבן, "וְהוּא מְבַלֶּה יְמֵי חַיָּיו בְּטוֹב תָּמִיד", און ער פארברענגט זיינע טעג מיט גוטס. "כִּי כְּשֶׁהוֹלֵךְ לוֹ כָּרָאוּי וְיֵשׁ לוֹ טוֹב, בְּוַדַּאי טוֹב לוֹ", ווייל ווען עס גייט אים גוט, עס גייט אים ווי אזוי ער וויל - איז דאך גוט, "וַאֲפִילּוּ כְּשֶׁאֵינוֹ כָּךְ, דְּהַיְנוּ שֶׁאֵין מִתְנַהֵג לוֹ כְּסֵדֶר וְיֵשׁ לוֹ יִסּוּרִים חַס וְשָׁלוֹם, גַּם כֵּן טוֹב", און אפילו ווען עס גייט אים נישט ווי אזוי ער וויל, ער האט שווערע טעג, ער האט ווייטאג און יסורים - איז אים ווייטער גוט, "כִּי הוּא בָּטוּחַ שֶׁאַף עַל פִּי כֵן הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ יְרַחֵם עָלָיו לְהַבָּא וְיֵיטִיב אַחֲרִיתוֹ", ווייל ער פארלאזט זיך אז דער אייבערשטער וועט רחמנות האבן אויף אים און אים העלפן, "כִּי מֵאַחַר שֶׁהַכֹּל מֵאִתּוֹ יִתְבָּרַךְ, בְּוַדַּאי הַכֹּל לְטוֹבָה", ווייל אז אלעס איז פונעם אייבערשטן, אלעס קומט פון אים - מוז זיין אז אלעס איז נאר לטובה. "אֲבָל מִי שֶׁאֵין לוֹ אֱמוּנָה חַס וְשָׁלוֹם", אבער ווער עס האט נישט קיין אמונה - "חַיָּיו אֵינָם חַיִּים כְּלָל", לעבט נישט, דאס לעבן איז אים נישט קיין לעבן, "כִּי תֵּכֶף כְּשֶׁעוֹבֵר עָלָיו אֵיזֶה רָעָה שׁוּב אֵין לוֹ שׁוּם חִיּוּת", ווייל ווי נאר עס גייט אויף אים אריבער עפעס שלעכטס - האט ער מער נישט קיין לעבן, "כִּי אֵין לוֹ בַּמֶּה לְנַחֵם עַצְמוֹ כְּלָל", ער האט זיך נישט מיט וואס צו טרייסטן, "מֵאַחַר שֶׁאֵין לוֹ אֱמוּנָה כְּלָל", ווייל ער האט נישט קיין אמונה - "וְאֵין לוֹ שׁוּם חִיּוּת וְשׁוּם טוֹב", האט ער גארנישט, גארנישט, "מֵאַחַר שֶׁהוֹלֵךְ בְּלִי הַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ וּבְלִי הַשְׁגָּחָה רַחֲמָנָא לִצְלָן", ווייל ער לעבט אנעם אייבערשטן, "אֲבָל עַל יְדֵי אֱמוּנָה, מַה טּוֹב וְיָפֶה הַחִיּוּת שֶׁלּוֹ", אבער מיט אמונה איז די לעבן אזוי שיין און זיס.
איך דארף מקצר זיין, איך דארף גיין צו די בחורים זיי מחזק זיין.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ג' לסדר כי תבוא לאומאן, י"ב אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
מיר פארן שוין פון היינט צוויי וואכן קיין אומאן צום הייליגן רבי'ן, ביים רבי'ן האט מען נאר געקענט זיין דער וואס האט שלום בית. מוהרא"ש דערציילט, אמאל איז דער רבי געזעצן ביים טיש מיט זיינע תלמידים, אינמיטן האט דער רבי זיך צוקאכט און געזאגט: "ווי וואגט זיך צו קומען צו מיין טיש איינער וואס האט נישט קיין ריינע מחשבות", און דער רבי האט זיך אויפגעשטעלט, ער איז אריין אין צימער און מער נישט געוואלט בלייבן זיצן ביים טיש. ווען דער אינגערמאן האט געזען ווי דער רבי גייט אריין אין צימער, האט ער זיך אויפגעשטעלט, ער איז צוגעגאנגען צום רבינ'ס צימער און אנגעהויבן וויינען, און זיך איינגעבעטן ביים רבי'ן, ביז דער רבי איז צוריק ארויסגעקומען און ווייטער ממשיך געווען די תורה.
וואס איז געווען די מעשה מיט דעם אינגערמאן? מוהרא"ש פלעגט דערציילן, אז דער אינגערמאן האט זיך אביסל צעאמפערט מיט זיין ווייב בעפאר ער איז געקומען צום רבי'ן, און דער רבי האט שוין נישט געוואלט זיצן מיט אים ביי איין טיש, אזוי שטארק האט דער רבי מקפיד געווען מען זאל האבן שלום בית; ווייל אז מען קריגט זיך אין שטוב האט מען נישט קיין מח, מען ווערט אויס מענטש, און נאכדעם פאלט מען אראפ אין א טיפע גרוב.
ווי קען מען קומען קיין אומאן ווען מען טוט וויי די ווייב? ווי קען מען קומען אין אומאן ווען מען טשעפעט און מען האט נישט קיין שלום בית? מוהרא"ש פלעגט אלע יארן ראש השנה רעדן פון וואס דער הייליגער אריז"ל זאגט, אז שופ"ר איז די ראשי תיבות פונעם פסוק (דברים כט, יז): "פֶּן יֵשׁ בָּכֶם שֹׁ'רֶשׁ פֹּ'רֶה רֹ'אשׁ וְ'לַעֲנָה"; לכאורה וואס האט דער פסוק מיט בלאזן שופר? זאגט מוהרא"ש, אז רש"י זאגט, וואס איז דאס שורש פורה ראש ולענה? "שׁוֹרֶשׁ מְגַדֵּל עֵשֶׂב מַר כְּגִידִין שֶׁהֵם מָרִים, כְּלוֹמֶר מַפְרֶה וּמַרְבֶּה רֶשַׁע בְּקִרְבְּכֶם"; דאס הייסט אז ווען מען הערט דעם שופר דארף דאס אויפוועקן דעם מענטש ער זאל תשובה טון, ארויס נעמען פון זיך דאס רשעות וואס ליגט אין אים וכו', און דאס הייבט זיך אן אין שטוב, מען זאל אויפהערן טשעפען און וויי טון די ווייב.
איך האף דו וועסט אריינעמען די בריוו אין דיר, דו וועסט זיך איבערבעטן און אנהייבן לעבן ריכטיג, וועסט רעדן ווייך, וועסט רעדן שיין און הארציג צו דיין ווייב.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ב' לסדר כי תבוא לאומאן, י"א אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
לכבוד ... נרו יאיר
איך וויל דיך מחזק זיין דו זאלסט גיין הפצה, דו זאלסט פארשפרייטן די גליונות און קונטרסים עצות פון הייליגן רבי'ן.
דער הייליגער רבי האט דערציילט (ספורי מעשיות, מעשה ג): "מעשה, אמאל איז געווען א חכם, פאר זיין טויט האט ער גערופן זיינע קינדער און זיין משפחה, און האט זיי געלאזט צוואה זיי זאלן 'אנטרינקען ביימער'; איר מעגט עוסק זיין אין אנדערע פרנסות אויך, נאר דאס זאלט איר זען שטענדיג צו טון: 'אנטרינקען ביימער'"; מוהרא"ש זאגט (ספר נהרי אפרסמון) אז דאס גייט ארויף אויף עוסק זיין אין הפצה אין מקרב זיין מענטשן צום אייבערשטן, ווייל א מענטש איז צוגעגליכן צו א בוים, אזוי ווי עס שטייט אין פסוק (דברים כ, יט): "כִּי הָאָדָם עֵץ הַשָּׂדֶה", און מען דארף עס אנטרינקען מיט אמונה.
מיר פארן שוין אין צוויי וואכן קיין אומאן צום הייליגן רבי'ן, זאלסטו קומען צום רבי'ן מיט טון די ווילן פון רבי'ן, וואס האט געוואלט מיר זאלן אלע עוסק זיין אין הפצה, אזוי ווי רבי נתן זכרונו לברכה זאגט (חיי מוהר"ן, סימן תקמג): דער רבי פלעגט אונז מבזה זיין פארוואס מיר זענען נישט עוסק אין 'הפצה'; וּפַעַם אַחַת בְּלֵיל מוֹצָאֵי שַׁבָּת עָמַדְנוּ לְפָנָיו עִם כַּמָּה אֲנָשִׁים מֵהַחֲשׁוּבִים שֶׁלּוֹ, וְהוֹכִיחַ אוֹתָנוּ מְאֹד כַּמָּה שָׁעוֹת עַל עִנְיָן זֶה, איינמאל מוצאי שבת האט דער רבי אונז געגעבן מוסר אפאר שעה היתכן מיר זענען נישט גענוג עוסק אין הפצה, וּפַעַם אַחַת קָרָא אוֹתָנוּ 'עֵצִים יְבֵשִׁים' עַל שֶׁאֵין אָנוּ מוֹלִידִים נְפָשׁוֹת שֶׁיִּתְקָרְבוּ לְהַשֵּׁם יִתְבָּרַךְ עַל יָדֵינוּ, 'טרוקענע ביימער' האט אונז דער רבי אנגערופן; ווייל דער רבי האט געוואלט מיר זאלן עוסק זיין אין אנטרינקען ביימער - מקרב זיין אידישע קינדער צום אייבערשטן.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - ערב שבת קודש פרשת שופטים, ב' דראש חודש אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
.... נרו יאיר, תלמיד ישיבת היכל הקודש ירושלים
איך האב ערהאלטן דיין בריוו.
איך פריי זיך זייער אז דו שטארקסט זיך מיטן הייליגן רבינ'ס עצות, דו לערנסט און דו דאווענסט, אבער איין זאך וויל איך נאך ביי דיר פועל'ן, דו זאלסט נישט קוקן קיין מאוויס און נישט קיין פלעיס; איך בעט דיר זייער, ווארף אוועק אלעס וואס דו האסט, אויך כשר'ע זאכן זאלסטו נישט קוקן, ווייל אזוי איז די וועג פונעם סמ"ך מ"ם, צו פארנארן און פארכאפן דעם מענטש אין עבירות, "היום אומר לו עשה כך, ולמחר אומר לו עשה כך, עד שאומר לו עבוד עבודה זרה" (שבת קה:), ערשט זאגט ער טו נאר דאס, שפעטער - טו נאר יענץ, ביז ער זאגט אים אלעס אפצולאזן השם ישמרינו; און דאס איז ביי קוקן, ערשט רעדט ער צו נאר צו קוקן קליפס פון עדווערטייזמענטס, שפעטער רעדט ער צו מען זאל קוקן פלעיס און כשר'ע אינטערטעינמענט, ביז ער ווארפט אראפ דעם מענטש אין קוקן די ערגסטע זאכן רחמנא לצלן.
ליבער ברודער הארציגער חבר, אויב מען היט נישט די אויגן, מען קוקט קליפס און מאוויס פון עבירות - פארלירט מען די אמונה, דער הייליגער רבי זאגט (לקוטי מוהר"ן חלק א, סימן לא), אמונה און שמירת הברית גייען צוזאמען, אזוי ווי עס שטייט (תהילים פט, כט): "וּבְרִיתִי נֶאֱמֶנֶת לוֹ"; ווען א מענטש קוקט עבירות פאלט ער אראפ און ער איז פוגם בברית רחמנא לצלן, און ער פארלירט די אמונה, און אן אמונה איז מען א געשלאגענער, די לעבן ווערט פארטינקלט, און דאס מאכט מען זאל זיך פייניגן מיט שלעכטע מחשבות, דמיונות און פחדים; פרעג איך דיר, וואס ווילסטו אין לעבן, ווילסט זיך מוטשען דיין גאנצע לעבן? אדער דו ווילסט זיין פרייליך און צופרידן?
נעם די עצה פון רבי'ן, די עצה פון התבודדות און תפילה, בעט דעם אייבערשטן ער זאל דיך העלפן זאלסט קענען זיין שטארק נישט צו קוקן קיין עבירות, בעט אים: "רבונו של עולם, העלף מיר, איך וויל זיין אן ערליכער איד; העלף מיר איך זאל נישט קוקן קיין מאוויס, איך זאל נישט קוקן קיין עבירות. איך ווייס נישט וואס צו טון, איך בין אזוי צוגעקלעבט צו קוקן מאוויס, איך קען זיך נישט ארויסזען פון דעם! איך ווייס דאס שעדליכקייט דערפון, איך ווייס אז עס איז נישט גוט, דאך איז מיר אזוי שווער; וויפיל איך מאך אפ אז איך גיי מער נישט קוקן - פאל איך אריין טיפער און טיפער.
הייליגער באשעפער העלף מיר, לייג אריין אין מיר א ריינקייט, לייג אריין אין מיר א הייליגקייט; לֵב טָהוֹר בְּרָא לִי אֱלֹקִים, געב מיר א נייע הארץ, וְרוּחַ נָכוֹן חַדֵּשׁ בְּקִרְבִּי, באניי אין מיר א נייע ווילן, א נייע גייסט - איך זאל זיך עקלען פון קוקן מאוויס. עֲנֵנוּ ה' עֲנֵנוּ, העלף מיר אייבערשטער ענטפער מיר, נעם אן מיין געבעט. העלף מיר בזכות די הייליגע צדיקים וואס האבן זיך מוסר נפש געווען פאר דיינעט וועגן, בזכות דעם הייליגן רבי'ן רבינו נחמן בן פיגא זכותו יגן עלינו ובזכות אלע צדיקים, יִהְיוּ לְרָצוֹן אִמְרֵי פִי וְהֶגְיוֹן לִבִּי לְפָנֶיךָ ה' צוּרִי וְגֹאֲלִי".
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ה' פרשת שופטים, א' דראש חודש אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
די וואך האב איך געהאט א גאר שווערע טאג ווען מען האט מיך גערופן פון חדר אז א קינד פעלט, און מען האט לכתחילה געמיינט אז ער איז פארלוירן אין וואלד; איך האב עס זייער שווער גענומען, איך האב שוין לאנג נישט געהאט אזעלכע שווערע שעות.
בשעת איך האב געוויינט צום אייבערשטן אז די מעשה זאל זיך ענדיגן גוט האב איך געמאכט א חשבון הנפש, וואס דארף איך מתקן זיין, וואס וויל מען פון מיר? איז מיר אריינגעקומען אין מחשבה אז איך דארף מתקן זיין אויפצוזוכן אלע פארלוירענע בחורים און קינדער וואס זענען פארלוירן אין וואלד, זייער קערפער איז נישט אין וואלד, אבער זייער נפש, רוח ונשמה איז פארלוירן, קיינער קוקט זיך נישט אום אויף זיי, קיינער געבט זיי נישט קיין גוטע ווערטער.
איך וויל דיר בעטן דו זאלסט מיר העלפן אויפזוכן די פארלוירענע בחורים און קינדער וואס שטייען זייער נאנט צו דיר, זאלסט שמייכלען צו זיי און זיי געבן א גוט ווארט, נעם זיי ארויס פון וואלד.
נעכטן פארטאגס בין איך געפארן קיין קרית יואל צום ציון פון הייליגן רבי'ן פון סאטמער זכותו יגן עלינו, איך האב אסאך געבעטן פאר אונזער חדר, ישיבה און בית פיגא, צו האבן גוטע מלמדים, גוטע טיטשערס, און ווארעמע מגידי שיעור.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
א גוטן חודש.
בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת שופטים, כ"ט מנחם-אב, שנת תשפ"ו לפרט קטן
ר' מרדכי נרו יאיר, מנהל תלמוד תורה היכל הקודש קרית ברסלב
איך וויל נאכאמאל בעטן דעם מנהל, איך הער פון די קינדער און פון די עלטערן אז מען שלאגט קינדער; איך וויל נאכאמאל קלארשטעלן אז איך אסר אנצורירן די קינדער בי מיר אין מוסד, די מוסד איז מוהרא"ש'ס מוסד און מוהרא"ש האט געזאגט אז א מלמד וואס שלאגט א קינד - זאל גיין ארבעטן ביי די מיסט, ער זאל צאמנעמען די מיסט און זיך אויסגעבן ביים ווארפן די מיסט קאנעס.
איך בין היינט פארטאגס געפארן קיין קרית יואל צום ציון פון הייליגן סאטמער רבי זכותו יגן עלינו, איך האב זיך דארט מתבודד געווען מיט בכיות, און איך האב זייער אסאך געבעטן דעם אייבערשטן, וואס טו איך דא מיט די חדר? איך דארף נישט א חדר וואו מען שלאגט, אז די קינדער וועלן אויסוואקסן מיט א פיינטשאפט צום אייבערשטן.
איך בעט דיר טייערער מנהל העלף מיר, און ענטפער מיר, זאג מיר צו אז געענדיגט מיט פעטש, געענדיגט מיט וויי טון קינדער; איך וועל ענדערש האלטן די קינדער אן מלמדים, זיי זאלן טאנצן א גאנצן טאג, ווי זיי זאלן צו'מזיק'ט ווערן.
איך שרייב דיר דעם בריוו נישט די ערשטע מאל, איך האב דיר שוין אזויפיל מאל געשריבן אז דו זאלסט זיך אויסנעמען מיט די מלמדים אז זיי קענען נישט אנרירן קיין קינדער, און אז מען דארף געבן א פאטש - דארפן זיי דיך רופן, און אז דו שפירסט ווי דו דארפסט געבן א פאטש - זאלסטו מיך רופן; דאס קען נישט גיין ווי עס גייט ביז אהער, איך בין זייער נישט רואיג.
דער אייבערשטער זאל העלפן זאלסט האבן הצלחה אין אלע ענינים.
א כתיבה וחתימה טובה.
בעזרת ה' יתברך - יום ד' פרשת שופטים, כ"ט מנחם-אב, שנת תשפ"ו לפרט קטן
...
איך בעט איבער אז איך האב נישט געקענט נעכטן רעדן מיט ענק, איך האב נעכטן געהאט א שווערע טאג, מען האט מיך גערופן פון אינגל קעמפ אז מען האט געזען א קינד אריינלויפן אין וואלד און מען זוכט אים שוין אפאר שעה און מען ווייסט גארנישט פון אים.
איך בין געווען זייער באזארגט פון נאך שחרית ביז שפעט נאכמיטאג, איך האב זייער געוויינט צום אייבערשטן, איך האב געגעבן פינף הונדערט דאלער צו דרוקן דעם ספר אשר בנחל, איך האב געזאגט תהלים מיט גרויס געוויין, אויך האב איך זיך געווארפן אויף דער ערד מיט תפילה און תשובה צום אייבערשטן, און ברוך השם מען האט געטראפן דעם קינד, און אויך נאכדעם האב איך נישט געקענט אויפנעמען מענטשן, איך בין געווען אויסגעשעפט מיינע אלע כוחות.