בעזרת ה' יתברך - יום א' פרשת נצבים וילך, י"ז אלול, שנת תשפ"ו לפרט קטן
... נרו יאיר
איך וויל דיר שרייבן אפאר גוטע הנהגות פאר ראש השנה, ווי אזוי אויסצוניצן די הייליגע טעג.
עס איז א מנהג ישראל, איידער מען גייט בלאזן שופר – זאגט דער רב אדער דער ראש החבורה – א תקיעת שופר דרשה, אויפצואוועקן די מענטשן פון זייער שלאף, און די גדולי הצדיקים פירן זיך צו מעורר זיין אלע תלמידים זייערע זיי זאלן ארויסנעמען די פיינטשאפט פון הארץ וואס מען האט אויף א צווייטן איד, און ביי מוהרא"ש אין בית המדרש, פלעגט מוהרא"ש וויינען אויפן קול און זיך בעטן ביי אלעמען מען זאל זיך איבערבעטן און זיך מוחל זיין איינער דעם אנדערן, מוהרא"ש האט אויסגערופן מיט בכיות עצומות, אויב איז דא איינער אין שול וואס האט פיינט א צווייטן, בעט ער ברחמים ער זאל ארויסגיין פון בית המדרש, ווייל דאס איז מעכב די תפילות און די תיקונים.
על כן, בעט איך דיר ליבער ברודער, יעצט פאר מען גייט בלאזן שופר זאלסטו זיך מיישב זיין און ארויסנעמען פון הארץ אלע מחלוקת און שנאה, ווייל דער הייליגער אר"י הקדוש זאגט אז די ווארט שופ"ר קומט ארויס פונעם פסוק (דברים כט, יז): "פֶּן יֵשׁ בָּכֶם שֹׁ'רֶשׁ פֹּ'רֶה רֹ'אשׁ וְ'לַעֲנָה"; לכאורה, וואס האט די פסוק מיט די מצוה פון שופר? נאר מוהרא"ש זאגט, אז יעצט ווען מען בלאזט שופר דארף מען ארויסנעמען פון זיך די שורש פורה ראש ולענה, ווי רש"י זאגט דארט: "שׁוֹרֶשׁ מְגַדֵּל עֵשֶׂב מַר כְּגִידִין שֶׁהֵם מָרִים, כְּלוֹמֶר מַפְרֶה וּמַרְבֶּה רֶשַׁע בְּקִרְבְּכֶם", די רשעות וואס ליגט באהאלטן אין הארץ, פון פיינט האבן א צווייטן איד.
יעצט ביי תקיעת שופר, ווען מען גייט זיך מל'ן, מען גייט ארויסנעמען די פארשטאפטע הארץ, א'ת ל'בבך, וואס קומט פון א'ת ל'בב זרעך, דורך פוגם זיין בברית רחמנא לצלן, זאלסטו ארויסזאגן בפה מלא: "הייליגער באשעפער, איך בין יעדן מוחל, איך האב אויף קיינעם נישט קיין תרעומות, און איך בעט דיך הייליגער באשעפער העלף מיך איך זאל קענען האבן א ריינע הארץ, נישט האבן קיין פיינטשאפט אויף קיין שום איד".
איך דאנק דיך פארן מיר העלפן אין אומאן, לאז נישט אפ דאס משמש זיין דעם רבי'ן, כל הפורש ממנה כפורש מן החיים...
א כתיבה וחתימה טובה.